نيترات بعنوان آخرين مرحله اکسيداسيون ترکيبات نيتروژن دار محسوب می شود (Bouchard et al 1992) که عامل بيماری متهموگلوبينميا در نوزادان می باشد (Grauni et al 1981) و احتمال تشکيل ترکيبات سرطانزای نيتروزآمين از آن به عنوان يکی از شاخص های شيميايی آلودگی آب به فاضلاب ها و پسمانده های جامد مورد توجه است (WHO guidelines 1998). باتوجه به نقش فاضلاب در آلودگی منابع زيرزمينی و از جمله آلودگی اين قبيل منابع به ترکيبات نيترات و نيتريت، در زمستان سال 1377 از ميان 300 واحد بزرگ صنعتی غرب تهران (حدفاصل تهران-کرج)، تعداد 100 واحد انتخاب و از منابع آبهای زيرزمينی آنها به منظور سنجش ميزان نيترات و نيتريت نمونه برداری بعمل آمد. نتايج حاصل که براساس آخرين چاپ کتاب روش های استاندارد (ويژگی های فيزيکی شيميايی آب، 1376) برای آزمون های آب و فاضلاب انجام گرفت، حاکی از آن است که ميانگين غلظت نيترات در آبخوان منطقه 51.96 ميلی گرم در ليتر با انحراف معيار 20.157 ميلی گرم در ليتر از حداکثر 85.49 تا حداقل 5.9 ميلی گرم در ليتر و ميانگين مقدار نيتريت 16.18 ميکروگرم در ليتر با انحراف معيار 43.06 ميکروگرم در ليتر از حداقل 0.29 تا حداکثر 314.22 ميکروگرم در ليتر متغير است. مقايسه داده های بدست آمده با يافته های ساير محققان در تعيين مقدار نيترات و نيتريت در چاه های مورد بررسی مقادير اندازه گيری شده نيترات و نيتريت بيش از رهنمود سازمان جهانی بهداشت (Mara M 1989 WHO) و آخرين استاندارد ملی کشور است. محاسبات آماری به منظور تعيين ارتباط بين فاصله محل تخليه فاضلاب ها و عمق آب با محتوی نيترات و نيتريت چاههای آب مورد بررسی نشان داد که ارتباط معنی دار آماری بين مقادير نيترات با عمق آب برقرار بوده (R=0.44 و P=0.034) و با افزايش عمق آب، غلظت نيترات آنها کاهش می يابد، درحالی که بين فاصله چاه های جاذب با غلظت نيترات در چاه آب مورد بررسی (P=0.26) و نيتريت آب (P=0.82) رابطه معنی داری برقرار نيست. رسم منحنی هم غلظت نيترات در منطقه غرب تهران و مقايسه آن با منحنی های مشابه رسم شده در سال 1373 نشان می دهد که در اين سال در تمامی مناطق غرب غلظت نيترات آبهای زيرزمينی از 20 ميلی گرم در ليتر فراتر نبوده است (ايماندل، ايرانشاهی 1373)، درحالی که در سال 1377، آبهای زيرزمينی حاوی مقادير 20 تا 80 ميلی گرم در ليتر نيترات و حتی مناطق با محتوی بيش از 80 ميلی گرم در ليتر نيترات نيز شناسايی گرديده اند. که مويد روند رو به فزونی آلودگی آبخوان منطقه غرب تهران در اثر تخليه بی ظابطه فاضلاب های شهری و صنعتی به لايه های آبدار اين منطقه می باشد.