بيماری سرخجه يک علت شايع بثورات جلدی توام با تب در کودکان است که اهميت آن برای سلامت جامعه به سبب اثرات ناهنجاری زايی عفونت اوليه سرخجه در زنان باردار است. مطالعه حاضر با هدف کمی ساختن نحوه انتقال سرخجه در جامعه ای که هيچگونه برنامه ايمن سازی قبل از زمان انجام مطالعه در آن وجود ندارد، انجام گرفت. اين مطالعه از نوع توصيفی است که به صورت مقطعی و مبتنی بر جامعه انجام شد. 795 نفر مرد و زن صفر تا 45 ساله ساکن نقاط روستايی شهرستان اروميه از طريق نمونه گيری خوشه ای در 30 خوشه انتخاب و به تفکيک گروه های سنی يک ماهه تا زير يک سال، يک ساله تا زير پنج سال و پنج ساله تا زير چهل و پنج سال مورد پرسشگری و اخذ نمونه خون قرار گرفتند. نمونه های سرم از نظر وجود آنتی بادی اختصاصی IgG سرخجه به روش (Enzyme immunosorbent assay: EIA) و با استفاده از Alfa biotech SPA rubella IgG kit Italy مورد آزمايش قرار گرفتند. خلاصه ای از نتايج بدست آمده به شرح ذيل می باشد: 58.8% از افراد مورد بررسی نسبت به سرخجه مصونيت داشتند که اين نسبت به دليل انتقال آنتی بادی های مقاوم مادری در بدو تولد 100% بوده، در سال اول زندگی بخصوص 9 ماه نخست، روند نزولی داشته و در ماه نهم به صفر رسيده است. ميزان شيوع سرمی آنتی بادی های مقاوم بيماری در سال دوم و سوم زندگی صفر باقی مانده، از 4 سالگی افزايش يافته و در گروه سنی 19-15 ساله به اوج خود (93.4%) رسيده و سپس در گروه های سنی 24-20 تا 44-40 ساله در حد بالای بين 85.7 تا 92.7% ثابت باقی می ماند. در جمعيت مورد بررسی 89.6% از زنان در سنين باروری (45-15) نسبت به بيماری سرخجه Seropositive هستند. با افزايش سن درصد افراد ايمن بيشتر می شود، ولی سطح ايمنی (غلظت آنتی بادی) تا سن 14-10 سالگی افزايش و سپس با گذشت زمان به صورت قابل توجهی کاهش می يابد. با انجام مراحل ديگر اين مطالعه و تجزيه و تحليل نتايج، پيشنهادهای مشخص جهت چگونگی واکسيناسيون MMR ارائه خواهد شد. همچنين متوسط سن ابتلا به بيماری، بيشتر از 10 سالگی است. نسبت زنانی که در سنين باروری به بيماری سرخجه حساس هستند (10.4) کم نبوده و خطر بروز سرخجه مادرزادی بيشتر از آن حدی است که برای کشور ما برآورد شده است.