بلايای طبيعی سالانه عامل کشته شدن ميليونها نفر و باعث ايجاد ناتوانی و خسارت های مالی در سراسر جهان مي‎شود. پراهميت ترين موضوع برای سيستم ارائه خدمات بهداشتی در بروز بلايای طبيعی کاهش ميزان مرگ و مير و بيماری ناشی از آن است. درحالی که چنين وقايعی مي‎تواند از علل عمده فشارهای روحی برای نجات يافتگان بوده و موجب بروز عوارض روانی جدی و ماندگار گردد. هدف اين مطالعه بررسی عملکرد کمک رسانان درارائه خدمات بهداشت روانی برای نجات يافتگان زلزله بم در 4 مرحله: «عمليات نجات - خدمات امداد - نقل و انتقال نجات يافتگان و درمان آنان» در طی دو هفته بعد از بروز زلزله می باشد. مطالعه به روش توصيفی- مقطعی و در4 گروه از افراد نجات يافته انجام شد. گروه اول افراد سالم بزرگتر از 15 سال وگروه دوم نجات يافتگان سالم کوچکتر از 15 سال که پس از زلزله در شهر بم زندگی می کردند،گروه سوم نجات يافتگان مجروح که به بيمارستانهای کرمان و تهران منتقل شده بودند و آخرين گروه خويشاوندانی که همراه مجروحين بوده اند. در طی دو هفته پس از بروز زلزله پرسشنامه ايی که شامل اطلاعات دموگرافيکی، عملکرد گروه‎های نجات و ارائه دهندگان خدمات اورژانس، همچنين اطلاع رسانی به بازماندگان در مورد وضعيت خويشاوندانشان و ابراز دلداری برای نجات يافتگان و ارائه خدمات بهداشت روانی بود، برای هريک از گروهها تکميل گرديد. در تمامی گروهها بيش از 85% موارد که احتياج به نجات داشته اند توسط خويشاوندانشان نجات يافتند و گروههای نجات هلال احمر و ديگر سازمانهای دولتی در اين ميان فقط 5% عمليات نجات را برعهده داشته اند. فقط 25% کسانی که احتياج به نجات از زير آوار داشتند در اولين ساعت پس از بروز زمين لرزه نجات يافته اند. همچنين فقط 40% از آسيب ديدگان توسط خدمت دهندگان دلداری داده شده اند. تقريبا 65% از نمونه ها از خويشاوندانشان اطلاعات کافی داشتند. 40% توسط افراد امدادرسان از گريه کردن منع شده اند.30% موارد بيان داشتند که افراد معتادی را می شناسند که به آنها مواد جايگزين داده شده است. 30% کودکان در طی 2 هفته پس از بروز زلزله بازی کرده بودند و 42% آنها وسيله بازی در اختيار داشتند. باتوجه به مطالعه در تمامی گروه ها، موثرترين گروه ها در امر کمک رسانی، خويشاوندان و افراد بومی منطقه بودند، بنابراين آموزشهای عمومی برای سازمانهای مردمی برای ارائه خدمات لازم در هنگام بروز مصايب طبيعی به خصوص مناطقی که مستعد بروز زلزله می باشد، برای کاهش ميزان تلفات موثر می باشند. باتوجه به اين مطالعه گروههای نجات به آموزشهايی در زمينه بهداشت روان نيازمند بوده و مطالب مهم در اين مورد عبارتند از: استفاده از تکنيکهای مشاوره ايی، آماده سازی اطلاعات لازم برای بازماندگان و تکنيکهای مديريت استرس.