در اين تحقيق، هدف بررسی ريسک فاکتورهای ايجاد کننده اختلالات اسکلتی_عضلانی اندامهای فوقانی( شامل اعمال نيروی بيش از حد، وضعيت بدنــی نامناسب، فقدان زمان بازگشت کافی، تکرار زياد فعاليتها در دقيقه، عوامل تأثير گذار و اضافی) به وسيله روش اکرا بوده است. تلفيقی از چهار روش جمع آوری اطلاعات شامل روش مشاهده ای (برای آناليز مشاغل و وظايف دارای حرکات تکراری)، روش مصاحبه (برای پرسش در مورد اختلالات اسکلتی_عضلانی اندامهای فوقانی)، روش پرسشنامه اسکلتی_عضلانی نورديک (NMQ)، و روش شاخص فعاليتهای تکراری شغلی (OCRA) استفاده شده است. در اين تحقيق ملاحظه گرديد که 86/0% از وظايف کاری دارای ريسک پايين، 93/87% از وظايف کاری دارای ريسک متوسط و 21/11% از وظايف کاری دارای ريسک بالا می‌باشند. ميانگين شاخص مواجهه در چهار شغل مقدمات ريسندگی، ريسندگی، مقدمات بافندگی و بافندگی با هم اختلاف معنی داری دارد. (003/0=p) همچنين شغل بافندگی دارای بالاترين ريسک خطر بروز اختلالات اسکلتی_عضلانی اندام فوقانی می‌باشد. ميانگين شاخص مواجهه مربوط به دست راست ودست چپ نيز اختلاف معنی داری نشان داد (001/0p<). خطرناکترين وظيفه برای دست راست، مرتب کردن رولهای بسته بندی شده در داخل کاميون وخطرناکترين وظيفه برای دست چپ، کار با دستگاه بافندگی جديد می‌باشد. بين اختلالات بخشهای مختلف اندام فوقانی با سن، اختلاف معنی داری به دست آمد(05/0p<). روش اکرا می تواند برای ارزيابی و بررسی ريسک فاکتورهای ايجاد کننده اختلالات اسکلتی - عضلانی اندامهای فوقانی در وظايف تکراری در کارخانه نساجی به کاررود . شغل بافندگی به علت داشتن همه ريسک فاکتورهای مورد بررسی خطرناکترين شغل بوده و دست راست به علت به کارگيری بيشتر نسبت به دست چپ در معرض اختلالات اسکلتی - عضلانی قرار دارد . مچ دست به علت اين که بيشتر از ساير بخشهای اندام فوقانی در معرض ريسک فاکتورهای مورد بررسی قرار دارد ، بيشترين درصد اختلالات را به خود اختصاص داده است.