زمينه و هدف: مشاهده هرم سنی سرشماری 1375 و نمونه گيری و برآورد جمعيتی 1382 و 1383 نشان دهنده بيشتر بودن جمعيت قابل ملاحظه مردان نسبت به زنان سالمند است. اين در حالی است ک ميزان های اعلام شده اميد به زندگی در زنان بالاتر از مردان است. مطالعه حاضر به منظور بررسی و تحليل پيرامون اين ناهمخوانی انجام شده است.
روش کار: در اين بررسی نسبت های جنسی در سال های 1375- 1335 بر اساس داده های سر شماری محاسبه و روند تغييرات آن طی اين دوره تحليل شد.
نتايج: روند تغييرات نسبت جنسی در طی سال های 1375- 1335 نمايانگر آن است که نسبت قابل ملاحظه ای از زنان تا سال 1335 شانس گذر از گروه سنی 34- 25 به گروه سنی 44- 35 سال را نداشته اند. احتمالا بحرانهای دهه 1320 موجب آسيب پذيری بيشتر زنان در سنين باروری شده است. تغيير اين وضعيت از سال 1355 (عدم افزايش بارز نسبت جنسی) می تواند بيانگر بهبود وضعيت اجتماعی و برنامه های بهداشتی درمانی و افزايش اثر بخشی اين برنامه ها باشد.
نتيجه گيری: از آن جا که اميد به زندگی بر اساس احتمالات شرطی مرگ و مير در هر زمان محاسبه می شود و با توجه به نتايج حاصل از بررسی، ناهمخوانی ظاهری هرم سنی جمعيت کشور با اميد به زندگی زنان، ناشی از مرگ و مير بالای زنان در سال های قبل از 1355 است.