منظور از همبستگی های مکانی وابسته به خود، تکنيکی است که اطلاعات خلاصه شده ای را در خصوص آرايش جغرافيايی داده ها بر روی يک نقشه ارائه می نمايند. در واقع، اين نمايه ها، مقادير عددی داده های مورد نظر در مناطق جغرافيايی همجوار را بمنظور ارزيابی ميزان تجمع متغير مورد نظر در مقياسی وسيع، مورد مقايسه قرار می دهند. زمانی که تعداد زيادی از مناطق همجوار دارای مقادير بالا و يا پايينی از متغير موردنظر باشند، تجمع آن متغير در مقياسی وسيع اثبات می گردد. اثبات چنين تجمعی از اهميت شايان توجهی برخوردار است، چرا که عدم محاسبه و درنظر گرفتن اين تجمع می تواند شناسايی يا تشخيص رابطه بين ميزان های ميرايی و ابتلا با عوامل خطر مربوط به آنها را تحت تاثير خود قرار دهد و به اشتباه وجود يک رابطه مستقيم ميان آنها را نشان دهد. از همين رو اين مقاله به معرفی دو نوع از مهمترين اين نمايه ها می پردازد که برای داده های کمی پيوسته، نظير ميزان های ميرايی و يا ابتلا، مورد استفاده قرار می گيرند.