1383/3/12، جلد ۲، شماره ۳، صفحات ۸۳-۹۳

عنوان فارسی سير مقاومت داروئی مالاريا در ايران طی سال های ۸۰-۱۳۶۲
چکیده فارسی مقاله

يکی از مشکلات مهم کنترل مالاريا در دنيا مقاومت پلاسموديوم فالسيپاروم به کلروکين و بعضی ديگر از داروهای ضد مالاريا در اغلب مناطق اندميک مالاريای فالسيپاروم است. در ايران در دو مطالعه انجام گرفته به روش In vivo در مناطق مالاريا خيز جنوب کشور در سال های 55-1347 پلاسموديوم فالسيپاروم در مقابل کلروکين حساس بوده است. در مطالعاتی که طی سال های 80-1362 توسط واحد تک ياخته شناسی دانشکده بهداشت با همکاری کارکنان و مسئولان مالاريای استان های مالاريا خيز جنوب شرقی ايران انجام گرفته است و ميزان حساسيت پلاسموديوم فالسيپاروم به روش های In vivo و In vitro به کلروکين و چند داروی متداول ضد مالاريای ديگر تعيين شده است، آثار وجود سويه های مقاوم پلاسموديوم فالسيپاروم به کلروکين در بررسی های سال 1362 در ايرانشهر ظاهر شده و بتدريج ميزان موارد مقاوم و سطح مقاومت در منطقه افزايش يافته است، بطوريکه در شهرستان ايرانشهر ميزان مقاومت از 5.7% در سطح R1 در سال 1362 به 51.2% در سطوح R1 و R11 و R111 رسيده است. در مطالعات انجام گرفته در شهرستان بندرعباس و در مواردی در شهرستان کهنوج، ميزان مقاومت از 32.5% در سطوح R1 و R11 در سال های 66-1365 به 64.8% در سطوح R1 و R11 و R111 در سال های 75-1373 رسيده و تا سال های 80-1379 بين 68% تا 84% در نوسان بوده است. در بررسی به روش Micro in vitro با استفاده از کيت های استاندارد سازمان بهداشت جهانی، ميزان مقاومت پلاسموديوم فالسيپاروم به کلروکين، آمودياکين، سولفادوکسين-پيريمتامين (فنسيدار) مفلوکين و کنين بترتيب در 281، 72، 39، 44 و 72 نمونه 33.4%، 15.2%، 17.9%، 2.2% و صفر بوده است. در اين بررسی پلاسموديوم فالسيپاروم به کنين کاملا حساس بود. در 88 بيمار مبتلا به مالاريای فالسيپاروم که به روش In vivo مقاوم به کلروکين بودند درمان با سولفادوکسين-پيريمتامين (فنسيدار) بتنهايی و يا همراه با آمودياکين انجام گرفته است. 13.6% موارد انگل به فنسيدار هم در سطوح R1 و R11 مقاوم بود. مقاومت پلاسموديوم فالسيپاروم به مفلوکين را که بطور پراکنده در مواردی به روش in-vivo در مناطق مالاريا خيز ديده شده است، باتوجه به اينکه اين دارو در آن زمان هيچوقت در ايران مورد استفاده قرار نگرفته بود. می توان مقاومت ذاتی و يا موارد وارده و يا انتقال از وارده درنظر گرفت. در اين مطالعات که حساسيت پلاسموديوم ويواکس به کلروکين به روش In vivo تمديد شده 28 روزه، جمعا در 827 بيمار از سال 1373 لغايت 1380 انجام گرفته است، در تمام موارد انگل به دارو حساس بوده و ميانگين زمان پاک شدن خون از انگل 2.78 روز بوده است. بررسی ميزان حساسيت پلاسموديوم فالسيپاروم به کلروکين و بعضی ديگر از داروهای ضد مالاريا در بيمارانی انجام گرفته است که شخصا و يا از طريق مراکز درمانی و آزمايشگاه های مالاريای مناطق مالاريا خير، به آزمايشگاه های بررسی مقاومت دارويی مالاريا در ايستگاه های تحقيقات بهداشتی بندرعباس و ايرانشهر مراجعه کرده و يا معرفی شده اند. با اين ترتيب عده از آنان قبلا سابقه درمان با کلروکين را داشته اند و احتمالا پس از شکست درمان و ظهور مجدد بيماری تحت بررسی مقاومت دارويی قرار گرفته اند. تعدادی از موارد مالاريای فالسيپاروم که در مراکز ديگر به درمان با کلروکين جواب داده اند معرفی نشده و در نتايج اين بررسی ها منظور نگرديده اند، با اين ترتيب به احتمال قوی ميزان مقاومت پلاسموديوم فالسيپاروم به کلروکين در کل بيماران مبتلا به مالاريای فالسيپاروم در مناطق تحت بررسی کمتر از ارقام بدست آمده در اين مطالعات است. سويه های مقاوم اوليه پلاسموديوم فالسيپاروم به احتمال قوی توسط مهاجران و مسافران افغانستانی و پاکستانی به مناطق مالاريا خيز ايران وارد شده و انتشار آنها توسط آنوفل انجام گرفته است.

کلیدواژه‌های فارسی مقاله مقاومت داروئی

عنوان انگلیسی THE TREND OF MALARIA DRUG RESISTANCE IN IRAN DURING 1983-2001
چکیده انگلیسی مقاله

One of the main problems in malaria control is the resistance of Plasmodium falciparum to chloroquine and some other antimalarial drugs. This resistance is now quite common in most regions where falciparum malaria is endemic. Between 1968 and 1976, two in-vivo studies were carried out in endemic areas in the south of Iran and they showed P. falciparum to be chloroquine-sensitive. In 1983, the Department of Protozoology in the School of Public Health undertook in vivo and in vitro studies on the response of P. falciparum to chloroquine and other antimalarials. In the Iran-Shahr region a few cases of in vivo resistance to chloroquine were found in 1983, and the rate of resistance was 5.7% at RI level. Between 1994 and 1996, resistance in this region gradually increased to 51.2% at RI, RII and RIII. In Bandar-Abbas and Kahnoudj areas, prevalence of chloroquine-resistant P. falciparum infection was 32.5% at RI and RII from 1986 to 1987; it increased to 64.8% at RI,RII and RIII levels from1994 to1996 and then altered between 68% and 84% at RI and RII levels in the 1997-2001 period. 88 chloroquine-resistant patients were treated with standard doses of sulfadoxine-pyrimethmine (Fansidar) alone or in combination with amodiaquine and then examined with 28-day in-vivo tests. In 13.6% of them resistance was observed at RI and RII levels. In micro in-vitro tests, using WHO standard kits, the rates of resistance of P. falciparum to chloroquine, amodiaquine, sulfadoxine-pyrimethamine, mefloquine and quinine were 33.4%, 15.2%, 17.9%, 2.2% and 0.0% in 281, 72, 39, 44 and 72 cases respectively. As mefloquine has never been used in the studied areas, the sporadic cases of in-vitro mefloquine resistance may be considered as cases of innate and/or imported resistance. Primary resistant casese was seen mostly among Afghan and Pakistani immigrants/passengers. Hence these individuals are likely to have introduced chloroquine–resistant malaria into this country. The in vivo response of Plasmodium vivax to chloroquine was also studied in 827 patients was also studied in the endemic areas of the South-East between 1995 and 2001. The mean parasite clearance time (MPCT) was 2.78 and no resistant cases were found. Most cases in these studies had been referred by the local Malaria Control Laboratories to the research facilities at Health Training and Research Centers in Bandar-Abbas and Iran-Shahr. Some had received chloroquine, and those with a good response had not been referred. Therefore, the high rates of chloroquine resistance found in these studies probably do not reflect overall resistance rates at population level. To determine true resistance levels in these areas, all eligible patients must undergo WHO’s simplified in-vivo tests performed by trained malaria microscopists or laboratory technicians.

کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله Malaria, Drug resistance, Iran

نویسندگان مقاله 48479---

نشانی اینترنتی http://sjsph.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-263&slc_lang=fa&sid=fa
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده General
نوع مقاله منتشر شده Research
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات