در اين بررسی حساسيت سوش های مختلف سوسری آلمانی در In vivo با استفاده از خط رگرسيون (غلظت در واحد لگاريتمی و مرگ و مير براساس پروبيت) و در In vitro با استفاده از بررسی وضعيت آنزيم مورد مطالعه قرار گرفت. در روش بيواسی نمف های سن يک سوسری آلمانی (2 تا 3 روزه) با کاغذهای آغشته به حشره کش های ديازينون و پروپوکسور 2% آزمايش گرديدند که نتايج بدست آمده از آزمايش ها با ديازينون 2% نشان داد که کليه سوش های آزمايش شده در مقايسه با سوش حساس متحمل بوده، باستثنای يک سوش که حساسيت بيشتری داشت بطوری که نسبت مقاومت 0.97 تا 1.67 تعيين گرديد. نتايج آزمايش با پروپوکسور 2% نشان داد که کليه سوش ها به اين حشره کش حساس بوده باستثنای يک سوش که نسبت مقاومت 1.6 در مقايسه با سوش حساس مشخص گرديد. در آزمايش های آنزيمی حساسيت سوش ها با استفاده از دو روش اندازه گيری فعاليت استراز عمومی و استيل کولين استراز مورد بررسی قرار گرفت. مقايسه نتايج آزمايش های انجام شده در In vivo و In vitro بر روی نمف های سن 1 سوسری آلمانی مويد اين مطلب است که اين دو روش برای اندازه گيری مقاومت/تحمل از حساسيت قابل قبولی برخوردار است و در آزمايش بيواسی می توان سطح حساسيت حشره را به حشره کش ها مشخص نمود، درحالی که در روش In vitro با استفاده از بررسی فعاليت آنزيم فقط می توان تغييرات کمی يا کيفی آنزيم هايی را که با حشره کش های ارگانوفسفره و کاربامات در ارتباط هستند تعيين نمود. لازم به ذکر است که اين تحقيق برای اولين بار در دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شده است.