زمينه و هدف: جراحی زيبايی درغياب نشانههای جسمانی، اغلب برای بهبود عملکرد روانی ـ اجتماعی انجام ميگيرد. اين مفهوم چندبعدی به عوامل متعددی بهويژه باورها در مورد ظاهر و احساس کهتری وابسته است. هدف پژوهش حاضر مقايسهی دو مؤلفهی باورها در مورد ظاهر و احساس کهتری در افراد داوطلب و غيرداوطلب جراحی زيبايی، بررسی رابطهی اين دو مؤلفه و ارزيابی عوامل پيشگوييکنندهی انگيزه جستوجوی جراحی زيبايی در افراد داوطلب بود. روش اجرا: روش انجام اين پژوهش مورد ـ شاهدی بود که در آن با روش نمونهگيری در دسترس از تعداد 50 نفر از افرادی که برای انجام جراحی زيبايی به کلينيکهای زيبايی شهرستان تبريز مراجعه کردند، درخواست شد تا بهصورت داوطلبانه پرسشنامههای باورها در مورد ظاهر و مقياس کهتری را پر کنند. همچنين برای مقايسه، 50 نفر فرد غيرداوطلب بهعنوان گروه شاهد انتخاب شدند. يافتهها: يافتههای پژوهش حاضر مشخص کرد که در وهلهی اول بين باورها در مورد ظاهر و احساس حقارت در افراد داوطلب و غيرداوطلب جراحی زيبايی تفاوت وجود دارد، بهطوري که افراد داوطلب نسبت به افراد غيرداوطلب نمرات بالاتری در اين دو مؤلفه بهدست آوردند. در وهلهی دوم، مشخص شد که بين باورها در مورد ظاهر و احساس کهتری در افراد داوطلب جراحی زيبايی ارتباط وجود دارد، به اين صورت که هرچه نمرات فرد در مقياس باورها در مورد ظاهر بيشتر باشد، احساس کهتری بيشتری نشان ميدهند و بالعکس. از چشماندازی ديگر، مشاهده شد که دو متغير وضعيت تأهل و احساس کهتری، پيشبينيکنندههای قوی برای گرايش به جراحی زيبايی ميباشند. نتيجهگيری: انگيزهی جستوجوی جراحی زيبايی بر اساس ترکيبی از عوامل شناختی، شخصيتی و ميانفردی است؛ از اين رو، به مشاورههای روانشناختی قبل از جراحيهای زيبايی توصيه ميشود. |