روش ها: اين مطالعه  به روش مقطعی بر روی 1817 فرد 55-35 سال با سابقه خانوادگی درجه 1 بيماران ديابتی نوع 2 انجام گرفت. از افراد آزمايش‌های بيوشيميايی و شاخص‌های تن سنجی طبق معيارهای استاندارد گرفته شد. افراد ديابتی، IFG و IGT از مطالعه خارج و 952 نفر که سالم بودند در مطالعه باقی ماندند. تشخيص سندرم متابوليک طبق معيارهای NCEP-ATPIII، که عبارت است از وجود 3 عامل يا بيشتر از موارد چاقی شکمی، پرفشاری خون، TG بالا، HDL پايين و FBS بالا انجام شد.

يافته‌ها: در اين مطالعه، شيوع سندرم متابوليک در کل افراد 7/18 درصد (34/0-3/0 :95%CI) برآورد شد. اين شيوع در  زنان نسبت به مردان تفاوت چشمگيری نداشت. از اجزای سندرم متابوليک، فاکتور پرفشاری خون کمترين شيوع و HDL پايين و TG بالا بيشترين فراوانی را دارا بودند. شيوع TG بالا در مردان بيشتر از زنان بود (05/0P<). از عوامل خطر بيماری‌های قلبی عروقی، 30-25 =BMI بيشترين فراوانی را داشت.

نتيجه گيری: شيوع سندرم متابوليک، اجزاء آن و تمامی عوامل خطر متابوليکی در افراد سالم  با سابقه خانوادگی ديابت نوع 2 نسبتاً‌ً بالا می باشد.