‌بيماری ديابت از بيماريهای مزمن نسبتاً شايع در جهان است که به‌طور متفاوتی تمام نژادها را درگير مي‏سازد. شيوع و بروز بيماری در بسياری از جوامع به‌ويژه در کشورهای در حال توسعه رو به افزايش دارد. طی دهه‏های اخير, مطالعات همه‌گيرشناختی (اپيدميولوژيک) متعددی درباره شيوع ديابت نوع 2 در کشور ايران به انجام رسيده که بر پايه آنها جمعيت ديابتي‏های ايران بيش از 5/1 ميليون نفر برآورد شده است. نتايج مطالعات نشانگر آن است که شيوع ديابت نوع 2 در شهر تهران و نواحی اطراف آن و شهر اصفهان بين 8%- 7% مي‏باشد. در برخی شهرهای کشور شيوع ديابت از اين ميزان نيز بالاتر مي‏باشد به‌نحوی که در شهر يزد (مرکز ايران) و در بندر بوشهر (جنوب کشور) شيوع ديابت نوع 2 به‌ترتيب 3/16 و 6/13 درصد برآورد گرديده است. اما به‌نظر مي‏رسد در مناطق روستايی کشور شيوع پايين‏تر باشد؛ به‌عنوان مثال, براساس برنامه کشوری پيشگيری و کنترل بيماری ديابت شيوع ديابت نوع 2 در مناطق روستايی غربالگری شده, حدود 07/3% بوده است. در روستاهای زنجان (غرب کشور) نيز شيوع ديابت در حد 5% گزارش شده است. به‌طور کلی نيمی از بيماران ديابتی از بيماری خود آگاه نيستند. عدم کنترل دقيق بيماری ميزان پيدايش عوارض را در آينده افزايش خواهد داد. طی سالهای اخير طرح‏های وسيع کشوری برای پيشگيری اوليه از بروز ديابت، پيشگيری ثانويه از طريق شناسايی بيماران و پيشگيری ثالثيه از عوارض طرح‏ريزی شده است و درحال انجام مي‏باشد. به‌نظر مي‏رسد شيوع و بروز ديابت در ايران رو به افزايش باشد که اين امر لزوم آموزش عموم جامعه در خصوص اصلاح شيوه زندگی، رژيم غذايی مناسب و افزايش فعاليت بدنی را آشکار مي‏سازد.