|
|
1380/4/10، جلد ۱، شماره ۱، صفحات ۲۳-۳۰
|
|
|
| عنوان فارسی |
القای ترشح انسولين بهوسيله فراکسيون استخراجشده از عصاره گياه گزنه در پريفيوژن جزاير لانگرهانس موش صحرايی و بررسی اثر in vivoآن درموشهای سالم و ديابتی |
|
| چکیده فارسی مقاله |
مقدمه: در کتابهای پزشکی قديمی، عصاره برگ گياه گزنه برای درمان قند خون بالا توصيه شده است.
روشها: در اين مطالعه با ايجاد سيستم پريفيوژن، تعداد معينی از جزاير لانگرهانس بدست آمده از موش صحرايی (رت) در معرض يک جزء تلخيص شده از عصاره گزنه که با روش کروموتوگرافی لايه نازک (TLC) جداسازی شده بود، قرار گرفت. سپس برای ارزيابی پاسخ در محيط زنده، جزء فعال جدا شده بهدرون صفاق رتهای طبيعی و ديابتی تزريق شد.
يافتهها:اندازهگيری قابليت ترشح انسولين به
روش ELISA افزايش قابل توجهی در نمونههای حاوی جزء جدا شده از عصاره گياه گزنه ايجاد کرد. تزريق درون صفاقی محلول حاوی ماده مؤثر به موش صحرايی باعث افزايش انسولين در سرم خون حيوان گرديد. در آزمايش in vivo علاوهبر افزايش انسولين سرم بعد از 60 دقيقه از زمان تزريق، کاهش قند نيز در زمان مشابه در سرم خون مشاهده شد. افزايش انسولين 120 دقيقه بعد از تزريق، تقريباً به 5 برابر ميزان اوليه خود رسيد. همچنين کاهش قند خون همزمان با افزايش انسولين ايجاد گرديد و تا حدودی دامنه تغييرات مشابه بود.
نتيجه گيری:نتايج تزريق عصاره گياه برگ گزنه در موشهای ديابتيشده با استرپتوزوتوسين مشابه موشهای سالم اما دامنه تغييرات نسبت به آنها تا حدودی کاهش يافته بود.
|
|
| کلیدواژههای فارسی مقاله |
گزنه،پریفیوژن،انسولین،اثر هیپوگلیسمیک،جزایر لانگرهانس،دیابت قندی |
|
| عنوان انگلیسی |
INDUCTION OF INSULIN BY URTICA DIOICA LEAF EXTRACT IN PERIFUSED ISLETS OF LANGERHANS AND ITS EFFECT IN NORMAL AND DIABETIC RATS |
|
| چکیده انگلیسی مقاله |
Background: Urtica dioica, or the stinging nettle, is recommended by ancient medical texts for the treatment of high blood sugar.
Methods: We set up a perifusion system, in which an exact number of islets of Langerhans were exposed to an active component of the leaf extract of Urtica dioica, obtained by TLC. The active component was then injected into the peritoneum of both normal and diabetic rats to evaluate response in vivo.
Results: There was a marked increase in insulin secretion in vitro, as determined by ELISA. In vivo, there was an increase in blood insulin content following intraperitoneal injection. The increase in serum insulin observed at 60 minutes was associated with a decrease in blood glucose, checked several times during the observation period. Maximum insulin release over 120 minutes was equal to five times the baseline value. The decrease in blood sugar correlated with both the timing and magnitude of insulin release.
Conclusion: Notwithstanding the magnitude of the changes observed, the results obtained in normal and diabetic rats were similar. |
|
| کلیدواژههای انگلیسی مقاله |
Urtica dioica,perifusion,insulin secretion,hypoglycemic activity,islets of Langerhans,streptozotocin, diabetes mellitus |
|
| نویسندگان مقاله |
5556---5557---5558---5559---5560--- |
|
| نشانی اینترنتی |
http://ijdld.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-492&slc_lang=fa&sid=fa |
| فایل مقاله |
فایلی برای مقاله ذخیره نشده است |
| کد مقاله (doi) |
|
| زبان مقاله منتشر شده |
fa |
| موضوعات مقاله منتشر شده |
General |
| نوع مقاله منتشر شده |
Research |
|
|
|
برگشت به:
صفحه اول پایگاه |
نسخه مرتبط |
نشریه مرتبط |
فهرست نشریات
|
