مقدمه: مصرف سيگار، با کاهش غلظت سرمی TSH، خطر پايين‌تر کم‌کاری تيروييد و احتمالاً، فراوانی پايين‌تر اتوايمنوتيروييد مرتبط می‌باشد. مطالعات متعدد جمعيتی در مناطق کمبود يُد ارتباط سيگار را با عملکرد تيروييد نشان داده‌اند ولی مطالعات جمعيتی مشابه در مناطق با کفايت يُد بسيار اندک می‌باشد. هدف از اين مطالعه بررسی اين موضوع که آيا ارتباطی بين سطح سرمی TSH و آنتی‌بادی ضد پراکسيداز با کشيدن سيگار وجود دارد، می‌باشد.
روش‌ها: در يک مطالعه مقطعی در قالب مطالعه قند و ليپيد تهران به صورت تصادفی 1558 فرد با عملکرد تيروييد طبيعی و بدون سابقه بيماری تيروييد بررسی شدند. TSH و TPOAb از نمونه سرم ناشتا اندازه‌گيری شد. نمونه‌ها به دو گروه سيگاری و غيرسيگاری طبقه‌بندی شدند.
يافته‌ها: ميانگين Ln TSH در سيگاری‌ها به طور معنی‌داری کمتر از غير سيگاری‌ها بود (82/0±36/0 در مقايسه با 82/0±6/0، 001/0>P). احتمال وقوع هايپوتيروئيدی در سيگاری‌ها به وضوح کمتر از غير سيگاری‌ها بود (8/0-2/0=CI 95%، 4/0=OR). ميزان مثبت بودن TPOAb در غير سيگاری‌ها به طور معنی‌داری بالاتر از سيگاری‌ها بود. (5/13% در مقايسه با 7/6%، 001/0>P).
نتيجه‌گيری: نتايج حاصل از اين مطالعه نشان می‌دهد کشيدن سيگار با سطح پايين‌تر TSHسرم، احتمال کمتر وقوع هايپوتيروييدی و اتوايميونيتی تيروييد همراه است.