روش‌ها: اين مطالعه به صورت مقطعی بر روی 32 بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد . ارزيابی‌های آزمايشگاهی شامل FBS ، HbA1C، پروفايل چربی ، سطح سرمی ويسفاتين و آديپونکتين بود.BMD  لگن و ستون فقرات با DEXA اندازه گيری شد. از روش PCR-RFLP  برای تعيين ژنوتيپ ژن ويسفاتين استفاده گرديد.

يافته‌ها: تراکم معدنی استخوان لگن و Z-score آن در ژنوتيپ GG به طور معناداری پايين‌تر از ساير ژنوتيپ‌ها بود. نتايج حاصل از اين مطالعه ارتباط معناداری بين سطح سرمی ويسفاتين با  تراکم معدنی لگن (31/0- r = ) نشان داد. سطح سرمی آديپونکتين و ويسفاتين مستقل از سن و نمايه توده بدنی، ارتباط معنا داری با تراکم معدنی استخوان لگن داشتند.

نتيجه‌گيری: نتايج اين مطالعه نقش احتمالي  آديپوکين ها را در تغييرات تراکم استخوان بيماران  مبتلا به ديابت نوع 2 پيشنهاد می کند و ممکن است  تغييرات ساختاری در ژن ويسفاتين در تعيين سطح سرمی آن و در نهايت تراکم معدنی استخوان تاثيرگذار باشد.