روش‌ها: به منظور بررسی اين ارتباط،‌ تعداد 90 بيمار مبتلا به اختلال دوقطبی نوع 1 بر اساس معيارهای تشخيصی DSM-IV و 94 فرد سالم فاقد ارتباط خانوادگی با گروه بيمار و فاقد سابقه بيماری روانپزشکی وارد مطالعه شده،‌ ميزان شيوع ژنوتيپی و آللی پلی مورفيسم C677T   ژن MTHFR  مورد ارزيابی قرار گرفت.

يافته‌ها: در اين مطالعه اختلاف معنی داری ميان توزيع شيوع ژنوتيپ و آلل پلی‌مورفيسم C677T   ژن MTHFR ميان دو گروه بيمار و شاهد بدست نيامد اما آلل T در مقايسه با آلل C با نسبت شانس (OR)مساوی 058/1(72/1- 65/0 = فاصله اطمينان 95% ) با اختلال دو قطبی نوع 1  مرتبط بود گرچه اين ارتباط به حد معنی‌دار آماری نرسيد(05/0P>)

نتيجه‌گيری: گرچه آنزيم MTHFR  نقشی مهم در متابوليسم 1-Carbon  و متيلاسيون DNA بازی می‌کند، به نظر نمی‌رسد عامل مستعد کننده‌ای برای اختلال دوقطبی نوع 1 باشد؛‌ گرچه گرايش مشاهده شده در ارتباط بين آلل T و اختلال دوقطبی نوع 1 نيازمند ارزيابی‌های بيشتر است.