مقدمه: آديپونکتين از جمله هورمون‌های اختصاصی بافت چربی است که در سال‌های اخير به دليل نقش ويژه آن در حساس نمودن بافت‌ها به انسولين مورد توجه زيادي قرار گرفته است. هموستاز گلوکز و متابوليسم آن در بدن اصلی‌ترين فرآيند متابوليکی است و خصوصيات مهم آنتی ديابتيک و ضدالتهابی آديپونکتين دليل اصلی علاقه محققين به شناسايي فاکتورهای تنظيم کننده ترشح و بيان آديپونکتين است. هدف اصلی در اين مطالعه بررسی تاثير ديابت تجربی نوع 1 بر بيان ژن گيرنده‌های 1 و2 آديپونکتين در بافت پانکراس موش صحرايی نر بوده است.
روش‌ها: تعداد 30 قطعه موش صحرايی نر سالم نژاد Sprague Dawly انتخاب شدند و به طور تصادفی به 5 گروه کنترل، ديابتی 10 روزه، ديابتی 20 روزه ، ديابتی 30 روزه و ديابتی 10 روزه تحت درمان با انسولين تقسيم شدند. موش‌های گروه‌های ديابتی در فواصل زمانی 10، 20 و 30 روز کشته شدند و بافت پانکراس آنها جدا شد. نسبت بيان ژن گيرنده‌های 1 و 2 آديپونکتين به GAPDH به روش Real Time PCR مورد بررسی قرار گرفت.
يافته‌ها: مقايسه نسبت‌های بيان ژن گيرنده‌های 1و2 آديپونکتين در 5 گروه مطالعه شده نشان داد گروه‌های مورد مطالعه اختلاف معناداری با هم دارند (05/0P<).
نتيجه گيری: از نتايج چنين بر می آيد که در ديابت تجربی نوع 1 نسبت بيان ژن گيرنده های آديپونکتين در بافت پانکراس افزايش پيدا می‌کند همچنين اين افزايش نسبت پس از تزريق انسولين تعديل يافته که نشان دهنده اثر مهاری انسولين بر بيان ژن گيرنده‌ها است.