روش‌ها : در اين مطالعه مقطعی در سال 1384 در شهر زنجان ، يک نمونه ادرار 24 ساعته و 2 نمونه منفرد صبحگاهی برای سنجش آلبومين به روش ايمنوتوربيديمتری در 201 بيمار سرپايی مبتلا به ديابت نوع 2 ارزيابی شد. ضريب همبستگی ACR در نمونه‌های منفرد در مقايسه با آلبومين دفعی ادرار24 ساعته با آزمون آماری همبستگی پيرسون و آناليز رگرسيون و نيز عملکرد تشخيصی آن در تشخيص ميکروآلبومينوری تعيين شد.

يافته‌ها : 51 نفر از 201 بيمار (4/25%) ميکرو و 8 نفر (4%) ماکروآلبومينوری داشتند. ضريب همبستگی نسبت آلبومين به کراتينين حداکثر 81/0 (0001/0 < P) و معادله رگرسيون در بهترين شرايط: 526/8 + (ACR روز دوم 891/0) = آلبومين دفعی ادرار 24 ساعته، بدست آمد. ضريب همبستگی در بيماران ميکروآلبومينوريک فقط درمورد ACR روز دوم(50/ 0) از لحاظ آماری معنی دار بود. در صورت استفاده از Cut-off معمول 30 ميلی گرم بر گرم برای ACR دوم ، مقادير حساسيت و ويژگي100 %و  8/93 % برای بيماران با سن کمتر از  40 سال(19 نفر) و 9/47% و3/83% برای بيماران 40 سال و بالاتر (182 نفر) بدست ‌آمد.

نتيجه گيری: به نظر می‌رسدتا زمان ارزيابی بيشتر کيت های آزمايشگاهی در دسترس، آزمون نسبت آلبومين به کراتی نين در نمونه ادرار صبحگاهی، جايگزين قابل قبولی برای اندازه گيری آلبومين ادرار 24 ساعته به منظور تشخيص ميکروآلبومينوری در بيماران ديابتی در ايران نمی‌باشد.