روش‌ها: يک بررسی مقطعی بر روی 695 زن  باردار مراجعه کننده  به يکی از 5 درمانگاه بيمارستان‌های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی تهران صورت گرفت. غربالگری کلی با آزمون  GCT  50 گرم گلوکز انجام شد و برای  افرادی که سطح گلوکز پلاسمای بالاتر از mg/dl 130 داشتند، آزمون تشخيصي  OGTT 100 گرم صورت گرفت و  در صورت اختلال در اين آزمون  بر طبق معيار کارپنتر و کوستان، به عنوان بيمار ديابت بارداری در نظر گرفته شدند. سطح انسولين همراه با آزمون   OGTT 100 گرم اندازه‌گيری شد. همچنين ميزان استئوکلسين، کراس لپس و کلسيم خون اندازه‌گيری شد.

يافته‌ها: ميانگين سطح استئوکلسين و کراس لپس، بين دو گروه سالم و بيماران مبتلا به ديابت بارداری، تفاوت معنی‌داری داشت. در اين ميان رابطه سطح سرمی کراس لپس در بيماران مبتلا به ديابت بارداری مستقل از سن و نمايه توده بدنی(BMI) بود.

نتيجه‌گيری: يافته‌ها حاکی از آن است که ديابت بارداری می‌تواند روی واگردش استخوانی تأثير داشته باشد و آن را به سمت افزايش بازجذب استخوانی سوق دهد.