نفروپاتی از عوارض اصلی بيماری ديابت است که در حال حاضر به عنوان شايع‌ترين علت نارسايی برگشت‌ناپذير کليه در کشورهای توسعه يافته مطرح می‌شود. اين تحقيق جهت بررسی فراوانی بيماران ديابتی در بين بيماران همودياليزی در ده مرکز دياليز تهران انجام شد.
روش‌ها: اين مطالعه از نوع توصيفی ـ مقطعی بود و بر روی تمامی بيماران همودياليزی مراجعه کننده به ده مرکز دياليز تهران(620بيمار) طی سالهای 80 و81 انجام گرفت. اطلاعات مورد نياز از طريق گرفتن شرح حال و بررسی پرونده بيماران جمع‌آوری گرديد. سپس تجزيه و تحليل آماری جهت بررسی فراوانی بيماران ديابتی و عوامل مؤثر بر پيشرفت نفروپاتی شامل سن، جنس، نوع ديابت، مدت بيماری ، وضعيت کنترل قند ، مصرف سيگار، ديس ليپيدمی،‌ فشار خون بالا، سابقه فشار خون بالای خانوادگی، وجود ديابت در بستگان درجه 1 و سابقه بيماری‌های ايسکميک قلب انجام شد.
يافته‌ها: حدود 25% بيماران همودياليزی، ديابتی بودند که از اين تعداد 9% مبتلا به ديابت نوع 1 و 91% مبتلا به ديابت نوع 2 بودند. در مورد بيماران ديابتی‌ همودياليزی مورد مطالعه: محدوده سنی بيماران 89-32 سال بود، که بيشترين فراوانی را دهه سنی هفتم داشت. 60% بيماران را مردان تشکيل می‌دادند. بيمارانی بيشترين فراوانی را داشتند که مدت بيماری در آنها بين 19-15 سال طول کشيده بود. فراوانی هيپرگليسمی، ديس ليپيدمی، سيگار کشيدن و فشار خون بالا به ترتيب 48%، 46%، 5/21%، 5/82% بود. از ميان بيمارانی که فشار خون بالا داشتند، 5/51% داروهای ACEI مصرف می‌کردند.
نتيجه‌گيری: بيماران ديابتی درصد قابل توجهی از بيماران همودياليزی را تشکيل می‌دهند. فراوانی عوامل خطر ذکر شده قابل توجه است و به نظر می رسد کنترل آنها در پيشگيری از استقرار نفروپاتی ديابتی و پيشرفت به سمت ESRD کمک کننده ‌باشد.