روش‌ها: اين پژوهش، يک مطالعه مقطعی با نمونه‌گيری تصادفی ساده می‌باشد. حجم نمونه شامل150 بيمار ديابتی نوع 2 و ابزارهای گردآوری، ابزار استاندارد شده کيفيت زندگی مرتبط با سلامت شامل بعد جسمی، روانی، اجتماعی، ابزار اختصاصی ديابت و پرسشنامه مشخصات فردی بود. نتايج حاصله با نرم افزار  SPSSمورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.

يافته‌ها: 66/28% بيماران در بعد جسمی، 7/80% در بعد روانی، 3/21% در بعد اجتماعی و 84% در بعد اختصاصی، کيفيت زندگی مطلوبی داشتند. عواملی همچون تاهل، تعداد فرزندان و جنسيت با کيفيت زندگی بيماران ديابتی رابطه معنی‌داری داشتند (05/0 P<)؛ در حاليکه رابطه معنی‌داری بين عواملی مانند داروی مصرفی با کيفيت زندگی بيماران وجود نداشت.

نتيجه‌گيری: عوامل فردی، اجتماعی و اقتصادی می‌تواند بر کيفيت زندگی بيماران ديابتی تاثيرگذار باشد؛ بنابراين ارزيابی کيفيت زندگی همراه با مشخصات دموگرافيک، اطلاعات کاملی را برای بيماران مزمن فراهم می‌کند که در نهايت می‌توان از اين اطلاعات در راستای برنامه‌ريزی درمانی مراقبتی آنها و اصلاح کيفيت زندگی بهره جست.