| مقدمه: ديابت نوع 2، يکی از شايعترين بيماریهای مزمن در جهان و همراه با عوارض متعددی میباشد که نه تنها برای بيمار ناتوان کننده و مزاحم است، بلکه بار فراوانی را بر سيستم سلامت جامع وارد میکند. يکی از سازوکارهای مطرح در ايجاد عوارض ديابت، عدم تعادل بين عوامل اکسيدان و آنتی اکسيدان در بدن میباشد و مطالعات متعددی جهت تصحيح يا تأخير در اين فرآيند و در نهايت کاهش عوارض مزمن انجام گرفتهاند. روشها: در اين کارآزمايی بالينی دوسويهکور، 61 بيمار مبتلا به ديابت که تحت درمان با داروهای خوراکی کاهنده قندخون بودند به دو گروه تقسيم و اثرات آنتیاکسيداتيو درمان 3 ماهه با داروی Semelil (آنژی پارس) که يک ترکيب گياهی جديد و مؤثردر درمان زخم پای ديابتی میباشد، در مقايسه با دارونما مورد مطالعه قرار گرفت. بررسیهای آزمايشگاهی پايه و3 ماه پس از درمان شامل شمارش کامل خون، قندخون ناشتا، پروفايل چربیها، انسولين ناشتا، بررسی کارکرد کبدی، کليوی همراه با اندازهگيری سطوح TNF-a،CRP-HS و هموسيستئين انجام شد. وضعيت سيستم اکسيداتيو نيز با بررسیهای آزمايشگاهی ظرفيت آنتی اکسيداتيو تام، پراکسيداسيون چربی، اندزهگيری دئوکسی گوانوزين وگروههای کربونيل سرم مورد ارزيابی قرار گرفت. يافتهها: به جز تغيير در سطوح دئوکسیگوانوزين (05/0 = P) پس از مصرف آنژیپارس، تغيير معنیداری در ساير پارامترهای التهابی و اکسيداتيو مورد بررسی روی نداد. نتيجهگيری: سازوکارهای ديگری بجز اثرات آنتیاکسيداتيو در بهبود زخمپای ديابتی ناشی از آنژیپارس دخالت دارند. |