روش‌ها: در يک مطالعه کار آزمايی بالينی دو سوکور کنترل شده با دارونما، 72 بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 بر اساس روش تصادفی Stratified به دو گروه مداخله و کنترل تقسيم شدند. به گروه‌های مورد بررسی به مدت 8 هفته کپسول‌های حاوی 500 ميلی‌گرم عصاره چای سبز و کپسول‌های دارونما تجويز شد. تست‌های آزمايشگاهی و ارزيابی‌های تن‌سنجی شامل قند ناشتا، قند خون 2 ساعته، HbA1C، پروفايل چربی، استئوکلسين، کراس لپس، انسولين ناشتا، نمايه توده بدن، نسبت دور کمر به باسن بودند که قبل و پس از مدت مداخله در تمام شرکت کنندگان اندازه‌گيری و ثبت شدند.

يافته‌ها: نتايج مطالعه حاضر نشان داد که تغييرات سطح سرمی استئوکلسين و لگاريتم آن در گروه دريافت کننده عصاره چای سبز به ترتيب نزديک معنادار و معنادار بود. نمايه توده بدن، نسبت دور کمر به باسن، قند ناشتا، قند خون 2 ساعته، HbA1C و نيز سطوح کراس لپس و انسولين ناشتا در گروه مداخله با چای سبز تغيير معناداری نداشتند. کاهش سطح کراس لپس در گروه مداخله با عصاره چای سبز 10 برابر گروه کنترل بود. همچنين يافته‌های مطالعه حاضر در بيمارانی که سطوح قند ناشتا و HbA1C پايين‌تر و نيز سطح انسولين ناشتای بالاتر داشتند، بهبود وضعيت شاخص‌های استخوانی را نشان دادند.

نتيجه‌گيری: شواهد حاصل از بررسی حاضر، کاهش شاخص‌های باز جذب استخوان در بيماران ديابتی دريافت کننده چای سبز نسبت به گروه دارونما را پيشنهاد می‌کند که ممکن است باعث بهبود وضعيت واگردش استخوانی در اين بيماران گردد.