روش‌ها: در اين تحقيق 18 موش‌ صحرايی نر با وزن متوسط 240 - 180گرم به طور تصادفی در سه گروه شش تايی تقسيم شدند: گروه اول(کنترل غيرديابتی)، گروه دوم( کنترل ديابتی)، گروه سوم(پيشگيری با عصاره هيدروالکلی). برای ايجاد ديابت  از آلوکسان با دوز mg/kg 120 وزن بدن استفاده شد و تزريقات به صورت درون صفاقی انجام گرفت. موش‌های صحرايی برای 16 ساعت ناشتا بوده، سپس خون در لوله‌های هپارينه برای تعيين ميزان انسولين، قند، HbA1c، LDL، HDL و VLDL جمع‌‌آوری شد.      
 يافته‌ها : نتايج حاکی از کاهش معنی‌دار ميزان قند و  LDLدر گروه‌های تيمار شده با عصاره هيدروالکلی برگ خشک گردو بود(05/0 P<).  علاوه بر اين، در گروه‌های تيمار شده، ميزان انسولين افزايش معنی‌داری نسبت به گروه ديابتی يافته بود(05/0 P<). آزمايش‌های بافت‌شناسی نشان دادند که اين عصاره در موش‌های صحرايی ديابتی سبب جلوگيری از تخريب بافت پانکراس شده است.

 نتيجه‌گيری: اين نتايج نشان می‌دهند که عصاره هيدروالکلی برگ خشک گردو ممکن است در درمان و پيشگيری از ديابت موثر بوده باشد.  تاثير اين عصاره احتمالاً به دليل وجود فلاونوييدها و خواص آنتی اکسيدانی آنهاست.