روش‌ها: جمعيت مورد مطالعه، تعداد 88 نفر از بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 تحت پوشش انجمن ديابت ايران بودند که به طور تصادفی به دو گروه مداخله (44 نفر) و کنترل (44 نفر) تقسيم شدند. اطلاعات از طريق تکميل پرسشنامه طی مصاحبه مستقيم و در دو نوبت قبل از مداخله آموزشی و يک‌ماه بعد از آن جمع‌آوری گرديد.

يافته ها: پس از مداخله، نمرات آگاهی در گروه مداخله در مقايسه با گروه شاهد افزايش يافت (001/0 >P ). شدت درک شده نيز پس از مداخله در گروه مداخله در مقايسه با شاهد افزايش يافت ( 001/0>P  ). اين افزايش درگروه مداخله در خصوص حساسيت درک شده ، تهديد درک شده و منافع درک شده صادق بود(001/0P<). افزايش نمرات عملکرد در گروه مداخله نيز به ميزان بيشتری از گروه شاهد بود (001/0 >P  ). ميانگين قند خون در گروه مداخله به ميزان معنی داری در مقايسه با گروه شاهد کاهش يافت (001/0 > P ).وزن و BMI در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت.

نتيجه‌گيری: کارايی مدل اعتقاد بهداشتی در آموزش رژيم غذايی به بيماران ديابتی مورد تاييد قرار می‌گيرد.