روش‌ها: اين تحقيق از نوع مورد-شاهدی بوده و با حضور دو گروه 18 نفره بيماران ديابتی و غير ديابتی، از بيماران کانديد عمل CABG انجام شد. ميزان ترشح آنزيم های  Pro-MMP-1، MMP-3 و TIMP-1 قبل از عمل و ميزان ايجاد آسيب در دو گروه با آزمايش بر روی نمونه های سرمی مقايسه شد. اين ارزيابی با کمک روش ELISA  انجام شد.

يافته‌ها: نشان داده شد که Pro-MMP-1، به عنوان عامل مخرب ماتريکس و کلاژن های ديواره عروق در دو گروه متفاوت بود اما اين اختلاف معنی‌دار نبود. همين ارزيابی برای MMP-3 در روزهای قبل از عمل انجام شد، اما اختلاف دو گروه معنی دار نبود. در مورد TIMP يا مهارکننده اين دو ،MMP هم اختلاف معنی دار مشاهده نشد.

نتيجه‌گيری: عدم وجود اختلاف در اين آنزيم ها (به عنوان پايه های اصلی تغييرات ماتريکس) در بيماران ديابتی در مقايسه با افراد سالم نشان می دهد که قند بالا در شرايط پايه تغيير معنی داری در سطح سرمی اين مولکول ها نداده و بيمارانی که تنها از نظر ميزان قند خون با هم متفاوتند و دچار عارضه مشابه قلبی هستند، تفاوتی در سطح سرمی اين آنزيم ها ندارند.