مقدمه: تشخيص ديابت بارداری (GDM) نه تنها از نظر پيشگيری از بيماری‌ها و اختلالات پری ناتال مهم است، بلکه بر پيامدهای طولانی مدت سلامت مادر و کودک نيز تأثير بسزايی دارد. آزمون های غربالگری ديابت بارداری که هم اکنون مورد استفاده قرار می‌گيرند، وقت گير و پرهزينه اند. لذا يافتن آزمون‌های ساده تر و ارزانتر با حساسيت و ويژگی قابل قبول، ضروری به نظر می‌رسند. هدف از انجام اين مطالعه، يافتن يک نقطه مناسب از قند پلاسمای ناشتا به‌عنوان تست غربالگری ديابت دوران بارداری می باشد.
روش‌ها: در اين کارآزمايی بالينی، 200 زن باردار مراجعه کننده به درمانگاه پری ناتال بيمارستان امام خمينی ساری که حداقل يک عامل خطر ابتلا به GDM، شامل سن بيشتر يا مساوی 25 سال، سابقه حاملگی پر خطر (سقط تکراری، پره‌اکلامپسی، GDM، ماکروزومی، آنومالی جنينی و مرده زايی)، نمايه توده بدنی (BMI) قبل از بارداری بيشتر يا مساوی kg/m2 25 و سابقه ديابت مليتوس در فاميل درجه يک داشتند، وارد مطالعه شدند. مبتلايان به ديابت پيش از بارداری، از مطالعه خارج شدند. جهت همه افراد مذکور در هفته 24 تا 28 بارداری، آزمون گلوکز 50 گرمی درخواست شد و در صورتی‌که گلوکز پلاسمای يک ساعت بعد ، بيشتر از mg/dl 130 بود، آزمون تحمل گلوکز خوراکی 100 گرمی بر اساس پروتکل ADA، 2006 و معيارهای تشخيصی کارپنتر و کوستان انجام شد و افراد مبتلا به ديابت بارداری مشخص شدند. سپس با استفاده از منحنی Receiver Operating Characteristic (ROC)، سطحی از قند پلاسمای ناشتا (FPG) که در تشخيص ديابت بارداری بالاترين حساسيت و ويژگی را دارا بود، تعيين گرديد.
يافته‌ها: آزمون 50 گرمی گلوکز در 65 نفر (5/32%) مثبت شد و از اين مقدار 58 نفر (ميزان بازگشت 89%) جهت آزمون 100 گرمی مراجعه کردند که 20 نفر (10%) مبتلا به GDM تشخيص داده شدند. با استفاده از منحنی ROC با سطح زير منحنی 853/0، سطح قند خون ناشتای mg/dl 5/91، بهترين حساسيت و ويژگی (به ترتيب80% و92% ) را در تشخيص ديابت بارداری، دارا بود.
نتيجه‌گيری: سطح قند خون ناشتای mg/dl 5/91 ≤ حساسيت و ويژگی مناسبی برای تشخيص ديابت بارداری دارد لذا با توجه به ساده تر و ارزانتر بودن آن نسبت به آزمون 50 گرمی ،به عنوان روش غربالگری ديابت بارداری توصيه می‌گردد.