مقدمه: ديابت شيرين به عنوان شايع‌ترين بيماری متابوليک، يکی از پر هزينه‌ترين بيماری‌هاست. سيستم‌های خوراکی پپتيدها و پروتئين‌ها، درد و ناراحتی تزريقات مکرر را به همراه ندارند و ترکيبات سيستم‌هاي خوراکی بسيار ارزان‌تر از اشکال تزريقی است. در اين مطالعه اثر درمانی انسولين خوراکي با اين سيستم حامل جديد در بيماران ديابتی وابسته به انسولين مورد ارزيابی قرار گرفت.
روش‌ها: در يک کارآزمايی بالينی، 14 بيمار ديابتی وابسته به انسولين 45-17 ساله براساس کرايترياي مطالعه انتخاب و در 5 هفته متوالی هر هفته يک روز تحت درمان با انسولين خوراکی (inside  IU800، يا IU outside 1600، ياoutside   IU800) يا دارونما يا انسولين تزريقی IU/kg 1/0 قرار گرفته و در حين مطالعه به فواصل منظم نمونه خون جهت گلوکز، انسولين و
c-peptide گرفته شد.
نتايج: 12 بيمار تا پايان مطالعه همکاری کردند. انسولين خوراکی با دوز 1600 واحد در کاهش قند خون مؤثرتر از انسولين تزريقی بود ولی اختلاف معنی‌داری نداشت. انسولين تزريقی با اختلاف قابل توجهی بالاترين AUC انسولين را داشت (004/0= P). انسولين خوراکی 800 واحد outside بيشترين فراهم زيستی ( 12/0%) را داشت.
بحث: داروي انسولين خوراکی به روش پليمر SPHC و SPH با وجود اينکه توانسته قند خون را بطور مناسبي در مقايسه با انسولين تزريقی پايين بياورد، اما بعلت فراهم‌زيستی پايين و تنوع نتيجه در هر بيمار، نمی‌تواند آرزوی بيماران و محققان در ارائه راه آسان‌تر استفاده از انسولين برطرف کند و هنوز راه طولانی بر سر راه اين هدف وجود دارد.