مقدمه: آلومينيوم، سومين عنصر فراوان پوسته زمين، ممکن است به روش‌هاي مختلفی وارد بدن شود. تماس بيش از حد با اين عنصر طيف وسيعی از بيماری‌ها را ايجاد می‌کند. با توجه به مشکلات فراوان ناشی از تماس با اين عنصر، ممکن است ورود آن به بدن بر هموستاز ليپيدها، قند خون و ترشح هورمون‌ها تأثير گذاشته و از اين طريق زمينه‌ساز ديابت و بيماری‌های قلبی عروقی شود. لذا در اين مطالعه آثار مصرف خوراکي آلومينيوم بر شاخص‌های مذکور مورد مطالعه قرار گرفت.
روش‌ها: 18 سر موش صحرايی نر نژاد ويستار به سه گروه تقسيم شدند. به آب آشاميدنی (آب مقطر) آنها روزانه به مدت 7 هفته مقادير صفر، 100 و 200 ميلی‌گرم بر کيلوگرم وزن بدن، آلومينيوم به شکل کلريد آلومينيوم اضافه شد. مقادير تری‌گليسريد (TG)، کلسترول تام (TC)، HDL-c و گلوکز پلاسما به روش آنزيماتيک اندازه‌گيری شدند و اندازه‌گيری انسولين پلاسما به روش ELISA انجام گرفت. جهت تأييد مقاومت انسولين شاخص HOMA-IR محاسبه گرديد.
يافته‌ها: مصرف آلومينيوم سطح HDL-c را در گروه‌های آلومينيوم 100 و 200 به صورت معنی‌داري کاهش (01/0P<) و باعث افزايش نسبی TG و LDL-c شد. سطح گلوکز در گروه‌های 100 و 200 نسبت به گروه کنترل افزايش يافت. همچنين متعاقب مصرف 200 ميلی‌گرم آلومينيوم ميزان انسولين و HOMA-IR در حد معنی‌داری نسبت به دو گروه ديگر افزايش يافتند (05/0P<) اما تغييری در وزن سه گروه مشاهده نشد.
نتيجه‌گيری: نتايج تحقيق نشان داد قرار گرفتن در معرض آلومينيوم ممکن است با تداخل در متابوليسم قند خون و ليپيدها، و مقاومت به انسولين، زمينه ساز بروز ديابت نوع 2 و بيماری‌های قلبی عروقی باشد.