مقدمه: نااَمنی غذايی به عنوان فراهمی محدود يا نامطمئن غذای کافي درهمه اوقات برای يک زندگی سالم و فعال تعريف می‌شود. ديابت، از شايع‌ترين بيماری‌های متابوليک است که اخيراً به عنوان يک اولويت بهداشتی در ايران مطرح شده است. مطالعات اخير بيانگر شيوع گسترده ناامنی غذايی و ديابت در جامعه ايرانی می‌باشند. هدف مطالعه حاضر بررسی وضع نااَمنی غذايی و برخی عوامل تغذيه‌اي وابسته به آن در افراد مبتلا به ديابت نوع2 بود.
روش‌ها: اين مطالعه به صورت مقطعی روی 135 بيمار 60-30 ساله مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد. مشخصات عمومی و وضعيت ناامنی غذايی به ترتيب با استفاده از پرسشنامه‌های عمومی و امنيت غذايی خانوار 18 گويه‌ای سازمان کشاورزی ايالت متحده آمريکا و دريافت‌های غذايی توسط پرسشنامه بسامد خوراک بررسی شد. داده‌ها با آزمون‌های آماری مجذور کای، T مستقل و رگرسيون لجستيک تجزيه و تحليل شدند.
يافته‌ها: ميزان شيوع نااَمنی غذايی در جمعيت مورد مطالعه 7/66% بود. بر اساس مدل نهايی رگرسيون لجستيک، ناامنی غذايی با نمايه توده بدنی بالا و اضافه وزن و چاقی و دفعات مصرف پايين‌تر گوشت، ميوه و سبزی ارتباط آماری مستقيم و معنی‌داري را نشان داد (05/0P<)؛ اما با ساير متغيرها رابطه آماري معنی‌دار نشان نداد.
نتيجه‌گيری: اين مطالعه نشان داد که نااَمنی غذايی با احتمال بيشتر بروز ديابت نوع 2 همراه است.