1386/2/11، جلد ۶، شماره ۳، صفحات ۲۹۳-۳۰۰

عنوان فارسی کيفيت کنترل ديس ليپيدمی در جمعيت ديابتی نوع ۲ اصفهان، پيگيری ۵ ساله( ۸۳-۱۳۷۹)
چکیده فارسی مقاله بيماری‌های عروق قلبی شايع‌ترين علت مرگ و مير در بيماران ديابتی و دو تا سه برابر افراد غير ديابتی است. کنترل شديد قند خون در اين بيماران اثر اندکی بر کاهش خطر عوارض قلبی عروقی نشان داده است. در اين رابطه وجود ساير عوامل خطر قلبی عروقی از جمله ديس ليپيدمی را بيش از افزايش قند خون موثر می دانند. اين مطالعه به منظور بررسی کيفيت درمان و کنترل چربيهای خون در بيماران ديابتی نوع 2 به انجام رسيده است.
روش‌ها: در اين مطالعه تعداد 602 بيمار ديابتی نوع2 که بطور منظم حداقل چهار بار در سال جهت کنترل قند خون به درمانگاه ديابت مرکز تحقيقات غدد و متابوليسم اصفهان مراجعه کرده بودند برای مدت پنج سال (1383-1379) مورد بررسی قرار گرفتند. بيماران از نظر ميزان خطر سطح چربی‌های خون در سه گروه ، با سطح مطلوب(Low risk ) ، مرزی(Moderate risk) و بالا (High risk) که بر اساس ميانگين سطح چربی‌های خون در طول سال محاسبه شد ، ارزيابی شدند. بر اساس شاخص های استاندارد(معيار های ADA) سطح کنترل برای LDL کلسترول کمتر از 100 ، تری گليسريد کمتر از 150 و HDL کلسترول برای مردان و زنان به ترتيب ، بيشتر از 40 و 50 ميلی‌گرم درصد در نظر گرفته شد.
يافته‌ها: در شروع مطالعه، ميانگين سن بيماران5/9±2/52 و مدت ديابت6/4±8/6 سال و هموگلوبين گليکوزيله 7/1±2/9% و شاخص توده بدنی 2/4±4/29 کيلوگرم بر مترمربع بود. 4/81% LDL کلسترول و 71% تری گليسريد بالا داشتند که به ترتيب 8/47% و 6/41% آنها در سطح خطر بالا بود. در ابتدا 4/12% از ترکيبات استاتين و 5/21% از فيبرات استفاده کرده بودند که در پايان به ترتيب به4/50 % و 7/14% رسيده بود. در افراد هيپر ليپيدمی سطح LDL کلسترول از 8/35±8/170 در شروع مطالعه به mg/dl30±119 در صد (001/0P< ) ، تری‌گليسريد از 126±8/273 به97±2/225 (004/0=P) کاهش و HDL کلسترول از 6/10±9/43 به 1/14±4/48 (6/0P<) افزايش يافته بود. درصد تغييرات به ترتيب برابر 8/35%- ،7/17%- و 3/7%+ بود. بطور کلی در پايان پيگيری سطح LDL کلسترول در30% و تری‌گليسريد در 37% بيمارانی که هيپرليپيدمی داشتند به کنترل هدف رسيده بود.
نتيجه‌گيری: نتايج اين مطالعه نشان می‌دهد کيفيت کنترل چربی‌ها در بيماران مذکور نامطلوب است. با توجه به شيوع بالای هيپرليپيدمی در افراد ديابتی که از عوامل مهم خطر ابتلا به عوارض قلبی عروقی در اين بيماران می‌باشد، تشخيص و درمان ديس ليپيدمی تا دستيابی به کنترل مطلوب برای پيشگيری از بروز عوارض بعدی حائز اهميت می‌باشد.



کلیدواژه‌های فارسی مقاله ديابت نوع2، ديس ليپيدمي، کنترل ليپيد

عنوان انگلیسی CONTROL OF DYSLIPIDEMIA AMONG TYPE 2 DIABETIC PATIENTS IN ISFAHAN, 5 YEARS FOLLOW-UP (1999-2003)
چکیده انگلیسی مقاله

Background: Type 2 diabetic patients have higher risk for death from coronary heart diseases than non-diabetic patients. Studies have revealed showed intensive treatment of hyperglycemia only have a small effect on CVD risk. Other risk factors such as Lipid abnormality play a leading role in the increased CVD risk associated with diabetes. The aim of this study was to assess the quality of lipid control and treatment in type 2 diabetic patient with dyslipidemia. 

Methods: We studied Data from 602 type 2 diabetic patients who had at least four regular clinic visits every year for medical care in outpatient clinics of Isfahan Endocrinology and Metabolism Research Center, 1999-2003. Patients for Classified in three groups according to lipid levels as low, moderate and high risk. ADA )American Diabetes Association) standard criteria were used for appropriate lipid control.

Results: The mean age, duration of diabetes, HbA1c and BMI were 52.2±9.5 years, 6.8±4.6 years, 9.2±1.7% and 29.4±4.2 Kg/m2 respectively at initial registration. Eighty four percent of patient had LDL cholesterol above 100 mg/dl and 71% had triglyceride level >150 mg/dl, of these patients 47.8% and 41.6% had high risk levels and only 12.4% taking statins and 21.5% taking fibrate for treatment  at end of study. Among hyperlipidemic patients levels of LDL-C decreased from 170.8±35.6 mg/dl to119±30.20 (p < .001), triglyceride decreased from 273.8±126 to225.2±97 mg/dl (P<0.004) and HDL-C increased from 43.3±10.6 to 48.4±14.1mg/dl ((P<0.6). Percentage change of lipid level was -35.8%, -17.7% and +7.3% respectively. At the end of fallow-up 50.4% of patients treated with statins and 14.7% with fibrate. Finally, overall control of cholesterol and triglyceride in patients with dyslipidemia was 30% and 37% respectively.

Conclusion: Our findings showed that many of type 2 diabetic patients with dyslipidemia have inadequate control of lipid and lipoprotein. The prevalence of cardiovascular events due to hyperlipidemia in type 2 diabetic patients is high. This fact demonstrates the importance of early interventions for control and treatment these risk factors for prevention of cardiovascular complication in this patients.

کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله Type 2 Diabetes, Dyslipidemia, Lipid control.

نویسندگان مقاله 7287---7288---

نشانی اینترنتی http://ijdld.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-321&slc_lang=fa&sid=fa
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده General
نوع مقاله منتشر شده Research
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات