مقدمه: مکمل ياری ال - آرژنين در کنترل نمايه‌های گليسمی در بيماران ديابتی می تواند مفيد باشد، ولی در افراد مبتلا به پيش ديابت هنوز مطالعه ای صورت نگرفته است. بنابراين  هدف مطالعه حاظر تعيين اثر مکمل ياری ال- آرژنين بر مقاومت و حساسيت به انسولين، عملکرد سلول های بتا و سطوح گلوکز افراد مبتلا به پيش ديابت می باشد.
روش‌ها: نوع مطالعه کارآزمايی بالينی دو سو کور بود. افراد مورد بررسی در اين مطالعه 42 فرد مبتلا به پيش ديابت با نمايه توده بدن 25 تا 9/29 کيلوگرم بر متر مربع بودند. افراد با استفاده از روش تصادفی سازی طبقه ای بر اساس بلوک های سن و جنس، به دو گروه تقسيم شدند. گروه دريافت کننده مکمل آرژنين روزانه 3 گرم قرص ال- آرژنين و گروه دريافت کننده دارونما معادل آن قرص دارونما به مدت 8 هفته دريافت نمودند. در ابتدا و انتهای دوره از هر دو گروه به  صورت ناشتا و دو ساعت بعد از مصرف 75 گرم گلوکز، نمونه گيری خون انجام شد و قند خون ناشتا و دوساعته، انسولين، پروانسولين و هموگلوبين گليکوزيله ناشتا اندازه گيری شد. مقاومت به انسولين با استفاده از فرمول مدل هوموستاز (HOMA-IR) و حساسيت به انسولين نيز با استفاده از فرمول QUICKI محاسبه شد. عملکرد سلول های بتا از طريق محاسبه نسبت غلظت پروانسولين به انسولين به دست آمد. برای مقايسه ميانگين های دو گروه در مورد متغيرهای کمی و کيفی به ترتيب از t مستقل و آزمون کای مربع استفاده شد و جهت کنترل اثر فاکتورهاي مخدوش کننده از آناليز کوواريانس استفاده شد.
يافته‌ها: در انتهای مطالعه گروه دريافت کننده آرژنين در مقايسه با گروه دارونما ميزان قند خون ناشتا (03/0P=) و مقاومت به انسولين پايين تر (04/0P=)و در ميزان حساسيت به انسولين (03/0P=)، پرو انسولين (03/0P=) و عملکرد سلول‌هاي بتا (009/0P=) بالاتری داشتند. اما در ميزان قند خون دو ساعته، انسولين و هموگلوبين گليکوزيله قبل و بعد از مداخله اختلاف آماری معنی داری مشاهده نشد (05/0 p>).
نتيجه‌گيری: مصرف روزانه مکمل ال- آرژنين می تواند برخی از نمايه های گليسمی را در افراد مبتلا به پيش ديابت به طور معنی داری بهبود بخشد.