درصد قابل توجهی از قربانيان حوادث قلبی- عروقی، عوامل خطرساز کلاسيک را ندارند. اين مساله پژوهشگران را بر آن داشته تا روش‌های نوين شناسايی آترواسکلروز پيش بالينی را به منظور بکار بستن اقدامات مؤثر پيشگيرانه به کار بندند. بيش از يک سوم افرادی که با روش‌های تشخيصی افزايش ضخامت اينتيما- ميديای کاروتيد، امتياز کلسيم شريان کرونری، سختی شريانی و اتساع با واسطه افزايش جريان شريان بازويی ارزيابی شده‌اند به درجاتی از آترواسکلروز پيش باليني مبتلا بوده‌اند. مقاله حاضر يک مقاله مروری روايتی از مقالات چاپ شده در Pub med قابل دسترس در سايت دانشگاه علوم پزشکی تهران از سال 1990 تا 2010 در مورد آترواسکلروز پيش بالينی و روش‌های متفاوت شناسايی آن است. آترواسکلروز پيش بالينی اهميت فوق العاده‌ای دارد چون درمان طبی بيماری قلبی عروقی پايدار به اندازه روش‌های تهاجمی‌تر نظير استنت‌گذاري موثر است. از سوی ديگر نشانگرهای جايگزين آترواسکلروز می‌توانند به تشخيص زود هنگام حوادث ناگوار کمک کند. از سوی ديگر اين روش‌ها می‌تواند در مانيتورينگ تاثير درمان در افراد با ريسک متوسط تا بالا سيستم امتيازدهی فرامينگهام استفاده شود.