مقدمه: ديابت شايع‌ترين بيماری متابوليک دنياست که شيوع آن با افزايش سن، افزايش می‌يابد. بيشترين شيوع ديابت در هر جامعه در مسن‌ترين گروه سني همان جامعه است. در ايران حداقل 14 درصد ديابتی سالمند (≥ 60 سال) وجود دارد که ما از وضعيت موجود در مراقبت ديابت در آنان اطلاعات کافی در اختيار نداريم. اين مطالعه با هدف بررسی اين موضوع طراحي شد.
روش‌ها: اين مطالعه مقطعی در سال‌هاي1387 -1385 برای بررسی وضعيت مراقبت ديابت بر اساس پرونده‌های موجود از افراد بالای 60 سال مراجعه کننده به کلينيک ديابت بيمارستان شريعتی انجام شد. اطلاعات مورد نياز شامل وضعيت دموگرافيک، فشارخون، ليپيدهای سرم، قندخون ناشتا و دو ساعته، وضعيت کنترل قندخون، رژيم درماني مورد استفاده جهت درمان ديابت و عوارض آن بود. برای آناليز، روش‌های آماری مطالعات توصيفی مورد استفاده قرار گرفت.
يافته‌ها: در بررسی 200 پرونده واجد شرايط ورود به مطالعه، 103 نفر زن و مابقی مرد بودند. بيشترين عارضه ديابت در زمان مراجعه، حضور همزمان چند عارضه با هم بود. رژيم درمانی مورد استفاده توسط 5/72% بيماران قرص‌های خوراکی پايين آورنده قندخون بود. 5/81% بيماران برای فشارخون بالا، 72% برای ديس ليپيدمی و73% برای نوروپاتی تحت درمان بودند. در بيش از 50 % بيماران ديابتی خصوصاً زنان سالمند، فشارخون، قندخون و ليپيد پروفايل کنترل نشده بود.
نتيجه‌گيری: بنظر می‌رسد وضعيت مراقبت ديابت در سالمندان کشور ما در شرايط مطلوبی نيست. با توجه به شيوع روزافزون ديابت و سالمند شدن جامعه، پيشنهاد می‌شود به بهبود و ارتقای وضعيت مراقبت ديابت در سالمندان به لحاظ پيچيدگی فرايند ديابت در اين گروه سنی توجه بيشتری شود.