مقدمه: نقش مفيد فعاليت بدنی در ممانعت از ابتلا به ديابت در مطالعات متعدد به چشم می‌خورد. هدف از انجام اين مطالعه بررسی ارتباط ميان فعاليت بدنی با شدت متوسط (150 دقيقه در هفته) يا بيشتر و کاهش خطر ديابت در بزرگسالان چاق و غير چاق ساکن منطقه 17 تهران بود.
روش‌ها: 1552 فرد 64-25 ساله از ساکنين منطقه 17 تهران بطور تصادفي توسط يک نمونه‌گيری خوشه‌ای يک مرحله‌ای انتخاب شدند و در اين مطالعه مقطعی که بخشی از مطالعه عوامل خطر بيماری‌های قلبی- عروقی در جمعيت تحت پوشش پايگاه تحقيقات دانشگاه علوم پزشکی تهران و مطابق با الگوی مونيکای سازمان بهداشت جهاني بود، شرکت کردند. به منظور ارزيابی فعاليت بدنی ايروبيک با شدت متوسط از پرسشنامه فعاليت بدنی انتخابی مونيکا استفاده شد. ديابت با تشخيص قبلی و يا استفاده اخير از داروهای هيپوگليسميک يا انسولين و يا قند خون ناشتای ≥  mg/dl126 تعريف شد.
يافته‌ها: پس از تقسيم‌بندی بر اساس وضعيت چاقی و در مقايسه با گروه غير فعال، نسبت شانس (OR) تعديل شده ديابت نوع 2 در گروه چاق دارای فعاليت بدنی ≥150 دقيقه در هفته، 64/0 (فاصله اطمينان %95: 39/1-30/0) بود درحالی که در نمونه‌هاي غيرچاق، اين فعاليت بدنی بطور معنی‌داری با کاهش 50 درصدی خطر ديابت نوع 2 مرتبط بود (OR=50/0؛ فاصله اطمينان %95: 94/0-26/0).
نتيجه‌گيری: يافته‌های اين مطالعه حاکی از وجود يک ارتباط معنی‌دار ميان اين سطح از فعاليت بدنی و کاهش خطر ديابت در بزرگسالان غير چاق ايرانی بود.