مقدمه: سنگ کيسه صفرا، يکی از شايع‌ترين بيماری‌های گوارشی در دنياست که علل زيادی از جمله ديابت زمينه‌ساز آن است. هدف اين مطالعه بررسی فراوانی و عوامل خطرزای ابتلا به سنگ کيسه صفرا در بيماران ديابتی می‌باشد.
روش‌ها: اين مطالعه به صورت مقطعی و توصيفی بوده که بر روی 300 نفر از بيماران ديابتی مراجعه کننده به درمانگاه ديابت بيمارستان شريعتی تهران در بين سال‌های 1384 الی 1386 انجام گرفته است. بيماران پس از انجام سونوگرافی، براساس وجود و يا عدم وجود سنگ کيسه صفرا به ترتيب به دو گروه مورد و شاهد تقسيم شدند و عوامل خطرزا از طريق تحليل‌هاي آماری مورد بررسی قرار گرفتند.
يافته‌ها: در اين جمعيت، فراوانی سنگ کيسه صفرا 20 نفر(7/6%) بود و جنسيت زن با خطر ابتلا به سنگ کيسه صفرا همراهی معنی‌دار داشت (60/11-07/1: 95% CI، 22/3=OR). ميانگين سن افراد دارای سنگ کيسه صفرا (01/0=P) و همچنين ميانگين تعداد زايمان‌ها (01/0=P) و ميانگين سن منوپوز (02/0=P) در گروه دارای سنگ کيسه صفرا به طور معنی‌داری بيش از گروه فاقد سنگ بود.
نتيجه‌گيری: شيوع سنگ کيسه صفرا در اين بيماران تقريبا مشابه شيوع سنگ کيسه صفرا در جمعيت ايرانی است. در اين مطالعه مانند ساير مطالعات، جنسيت زن و ميانگين تعداد زايمان‌ها و سن منوپوز با وجود سنگ کيسه صفرا ارتباط داشت. پيشنهاد می‌گردد که در مطالعات آتی از حجم نمونه بيشتری جهت تعيين فراوانی و عوامل خطرساز احتمالی استفاده گردد و گروه‌ها از نظر رده سنی همسان شوند.