مقدمه: تحقيقات مختلف نقش سبک‌هاي دلبستگی و ادراک بيماری را در رابطه با شاخص‌های سازگاری با بيماری‌های مزمن بررسي کرده‌اند. سبک دلبستگی به رابطه عاطفی بين کودک و اولين مراقب اشاره دارد که پايه روابط بعدی را شکل می‌دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بين سبک‌های دلبستگی و ادراک بيماری با بهزيستي روانشناختی و هموگلوبين گليکوزيله در بيماران مبتلا به ديابت نوع 1 انجام شده است.
روش‌ها: نمونه پژوهش شامل 300 نفر (172 دختر و 128 پسر، سنين 18- 30 سال) از بيماران عضو انجمن ديابت ايران بودند. از شرکت کننده ها خواسته شد مقياس دلبستگی بزرگسال (AAS)، مقياس ادراک بيماری (IPQ) و زير مقياس بهزيستی روانشناختی پرسشنامه سلامت روانی (MHI-28) را تکميل کنند. هموگلوبين گليکوزيله (HbA₁c) از نتايج آخرين آزمايش بيماران استخراج شد.
يافته‌ها: نتايج همبستگی پيرسون نشانگر رابطه معنادار بين متغيرهای پيش بين و ملاک بود. نتايج حاصل از تحليل رگرسيون گام به گام نشان داد پاسخ عاطفی به بيماری، پی آمدها، و سبک‌های دلبستگی ايمن، دوسوگرا و اجتنابی تبيين کننده واريانس بهزيستی روانشناختی در بيماران مبتلا به ديابت نوع 1 بودند. همچنين شناخت بيماری، ماهيت بيماری و سبک دلبستگی ايمن، در حد قابل قبولي واريانس هموگلوبين گليکوزيله را در بيماران مبتلا به ديابت نوع 1 تبيين می‌کنند.
نتيجه‌گيری: بر اساس يافته‌ها، زيرمقياس‌های ادراک بيماری می‌تواند رابطه بين سبک‌هاي دلبستگی، بهزيستی روانشناختی و هموگلوبين گليکوزيله را تحت تاثير قرار دهد. نتايج اين پژوهش می‌تواند راهگشای سياست‌گذاری‌های پيشگيرانه و کمک به افراد در معرض خطر و ارائه مداخلات درمانی روانشناختی باشد.