مقدمه: اخيراً رزيستين به عنوان يک سيتوکين التهابی مهم مورد توجه  قرار گرفته که ممکن است در سازوکارهای دخيل در ايجاد بيماری عروق کرونری دارای نقش باشد. بررسی پلی مورفيسم‌های ژن رزيستين، به خصوص در ناحيه پروموتر آن با سطح سرمی رزيستين و ايجاد آتروسکلروز مرتبط می‌باشد. هدف از انجام مطالعه حاضر بررسی ارتباط بين پلی مورفيسم C/G ٤٢٠- ژن رزيستين با شدت درگيری عروق کرونری در جمعيت ايرانی می‌باشد.
روش‌ها: مطالعه حاضر به صورت مقطعی بر روی ١١٣ بيماری که از بهمن ١٣٨٧ تا آبان ١٣٨٨ تحت آنژيوگرافی کرونر قرار گرفتند، انجام شد. از نمونه‌های خون کامل آنها، استخراج DNA صورت گرفت. از طريق PCR-RFLP وضعيت پلی‌مورفيسم و ميزان آلل‌های C‏ وG جمعيت مورد مطالعه مشخص گرديد. سپس ارتباط بين ژنوتيپ‌ها و ميزان گرفتگی عروق کرونر بررسی گرديد.
يافته‌ها: مقدار قند خون ناشتا، کلسترول، HbA1C و تعداد عروق درگير در گروه ديابتی به طور معناداری بالاتر از گروه غير ديابتی بود. بررسی‌ها همچنين نشان دادند که در افراد مبتلا به بيماری عروق کرونری با ژنوتيپ CC خطر ابتلا به ديابت نوع ٢، دو برابر بيشتر می‌باشد. توزيع ژنوتيپ افراد مبتلا به بيماری عروق کرونری قلب بر اساس شدت گرفتگی عروق پس از در نظر گرفتن بيماران با يک يا دو رگ درگير، نشان می‌دهد که بين ژنوتيپ C/G٤٢٠- ژن رزيستين و ميزان درگيری عروق کرونر رابطه معناداری وجود دارد (٠٤/٠P=)، به طوری که افراد با ژنوتيپ CC دارای بيشترين ميزان گرفتگی عروق کرونری می‌باشند. نسبت شانس برای ژنوتيپ CC در افراد مبتلا به بيماری عروق کرونر قلبی ٣٣/٤ با دامنه اطمينان 95% بين ٢/١ تا ٣٨/١٨ و خطر نسبی برای اين بيماران ٢٥/٢ با دامنه اطمينان 95% بين ٩٧/٠ تا ١٩/٥ برآورد گرديد.
نتيجه‌گيری: يافته‌های اين مطالعه نشان می‌دهد چند شکلی پروموتر ژن رزيستين با ديابت نوع ٢ و شدت بيماری عروق کرونری همراهی دارد به طوری که ژنوتيپ CC در مقابل CG و GG شانس ابتلا به ديابت نوع 2 و آتروسکلروز را افزايش می‌دهد.