اخلاق پزشکی تاريخچه ای بس طولانی در جهان دارد و مسلماً دستيابی به اخلاقی همسو با فرهنگ‌ جوامع مختلف، بايد با توجه به پيشينه تاريخی آنها حاصل گردد. اغلب تصور بر اين است که تاريخ اخلاق پزشکی با بقراط آغاز می‌شود؛ در حالی که اخلاق پزشکی سابقه‌ای ديرينه‌تر دارد. روشن است که فرهنگ‌های مختلفی همچون بابلی، مصر باستان، يونانی، و ايرانی، همه در قانونمند کردن طب و حفظ حقوق بيماران اهتمام ورزيده‌اند. يکی از اولين دست نوشته های بشری در اين موضوع، که به سال 1750 قبل از ميلاد بر می‌گردد، قانون حمورابی است که توسط بابليان تنظيم گرديده است.
در اين مقاله سعی شده است ريشه های اخلاق پزشکی در تاريخ طب ايران، خصوصاً پس از گرويدن ايرانيان به اسلام مورد بررسی قرار گيرد. در اين دست نوشته به طور عمده از کتب و دست نوشته های پزشکان و مورخان بزرگ ايرانی و خارجی، و پاره ای از مقالات چاپ شده در مجلات معتبر جهان، که از طريق جستجوی در پايگاه‌های اطلاعات علمی همچون Medline و Ovid وموتورهای جستجوئی مانند Google Scholar بدست آمده، استفاده گرديده است.
تاريخچه طب در ايران به حدود قرن چهارم قبل از ميلاد مسيح برمی‌گردد. پزشکان بزرگ ايرانی توجه ويژه‌ای به اخلاق پزشکی داشته اند که در کار بالينی، آموزش و تدريس و نگارش کتب مشهود است. بين دوران تمدن باستان و دوره رنسانس در اروپا دوران تاريک موسوم به قرون وسطی است. در اين دوران، ايرانيان گام های قابل توجهی در حيطه دانش و اخلاق در جهان برداشته‌اند که مرور خواهد شد.