مقدمه: بيماری ديابت با افزايش توليد راديکال‌هاي آزاد و ايجاد استرس اکسيداتيو همراه است. اين مطالعه با هدف مقايسه ميانگين فعاليت آنزيم‌های آنتی‌اکسيدانی سوپراکسيد ديسموتاز، گلوتاتيون پراکسيداز، گلوتاتيون ردوکتاز و ظرفيت تام آنتی‌اکسيدانی در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 در مقايسه با گروه کنترل انجام شد.
روش‌ها: اين مطالعه مورد- شاهدی بر روی 180 نفر (95 بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 و 85 فرد سالم) انجام شد. متغيرهای سن، جنس، نمايه توده بدنی، فعاليت آنزيم‌های گلوتاتيون ردوکتاز(GR)، گلوتاتيون پراکسيداز (GSH-Px)، سوپراکسيد ديسموتاز (SOD) و ظرفيت تام آنتی‌اکسيداني (TAC) اندازه‌گيری شد. نتايج به دست آمده با استفاده از نرم‌افزار SPSS ويرايش 16 و آزمون آماری T-test مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
يافته‌ها: در بيماران ديابتی نوع 2، ميانگين فعاليت آنزيم‌های SOD (U/gr Hb 99/354±93/1111) پايين‌تر از افراد سالم
(U/gr Hb 21/381±53/1158) بود. اما اختلاف آماری معنی‌داری نداشت. فعاليت آنزيم GSH-Px در بيماران ديابتی
(U/gr Hb 29/36±33/62) از ميانگين فعاليت آن در گروه کنترل (U/gr Hb 2/11±62/24) بالاتر بود. همچنين آنزيم GR در بيماران ديابتی (U/gr Hb 51/5±17/7) فعاليت بالاتری در مقايسه با گروه کنترل (U/gr Hb 95/2±16/3) داشت. اختلاف آماری در مورد فعاليت آنزيم‌های  GSH-Pxو GR معنی‌دار بود (05/0P<).
نتيجه‌گيری: افزايش توليد راديکال‌های آزاد و تغيير فعاليت آنزيم‌های آنتی‌اکسيدانی نقش مهمی در بروز عوارض ديابت و تشديد مقاومت به انسولين در اين بيماران دارد. با شناخت بيشتر از تغيير فعاليت آنزيم‌های آنتی‌اکسيداني و عوامل اکسيدانی در اين بيماران در مراحل مختلف بيماری و عوامل مؤثر بر آنها می‌توان به اثربخش بودن مداخلات دارويی و تغذيه‌ای در جهت کاهش استرس اکسيداتيو در بيماران ديابتی نوع 2 اميدوارتر بود.