|
|
1383/2/12، جلد ۳، شماره ۱، صفحات ۱-۵
|
|
|
| عنوان فارسی |
شيوع پادتن ضد گليادين در بيماران ديابتی |
|
| چکیده فارسی مقاله |
مقدمه: بيماری سلياک و ديابت نوع 1 از نظرنشانگرهای HLA و جايگاههای کروموزومی يکسان با يکديگر مربوط هستند که ممکن است علت وقوع اين دو اختلال با يکديگر در عده زيادی از زير گروههای جمعيتی شبيه باشد. اين مطالعه برای بررسی شيوع مثبت بودن پادتن ضدگليادين (يک نشانگر در بيماری سلياک) در بيماران ديابتی شهر تهران و تعيين اينکه آيا يافتههای گزارش شده در مورد افزايش آنتیگليادين مثبت در بيماران ديابتی در مطالعه ما نيز تکرار میشود يا خير، طراحی گرديد.
روشها: در اين مطالعه 182 نفر (52 نفر با ديابت نوع 1 و 130 نفر با ديابت نوع 2) شرکت کردند که 110 نفر آنها زن بودند. محدوده سنی بيماران در گروه ديابت نوع1 3-5/29 سال و در گروه ديابت نوع 2 42-65 سال بود. از هر بيمار يک نمونه خون تهيه و با روش ايمونوفلورسانس غيرمستقيم از نظر IgG ضدگليادين بررسی شد. لازم به ذکر است تمام بيماران در زمان نمونهگيری فاقد علائم گوارشی بودند.
يافتهها: در يک بيمار با ديابت نوع 1 (9/1%) و دو بيمار با ديابت نوع 2 (5/1%) IgG ضدگليادين مثبت بود. شيوع مثبت بودن پادتن ضدگليادين در افراد سالم دهنده خون در شهر تهران 064/0% است.
نتيجهگيری: شيوع آنتیگليادين در بيماران ديابتی نوع 1 و 2 به ترتيب 30 و 24 برابر بيشتر از جمعيت عادی در شهر تهران است که اين با گزارش ساير مناطق در مورد شيوع بيماری سلياک در بيماران ديابتی سازگار و متناسب است. بهعلت حساسيت و ويژگی نسبتاً کم (هر دو حدود 80 %) آنتیبادی ضدگليادين، از آن کمتر استفاده میشود (نسبت به ايدهآل) اما سنجش با ايمونوفلورسانس غيرمستقيم يک روش سريع و ارزان قيمت است و برای برنامههای غربالگری زيرگروههای جمعيتی مناسب میباشد و میتوان آن را برای همه بيماران ديابتی در معرض خطر توصيه نمود.
|
|
| کلیدواژههای فارسی مقاله |
ديابت قندي، بيماري سلياك، پادتن ضد گليادين، غربالگري، شيوع |
|
| عنوان انگلیسی |
ANTIGLIADIN ANTIBODY IN DIABETIC PATIENTS |
|
| چکیده انگلیسی مقاله |
Celiac disease and typel diabetes mellirus have been linked to the same HLA markers and chromosomal loci, which may account for the concurrence of the two disorders in a significant number of patients. This study was designed to investigate the frequency of anti-gliadin antibodies, a marker for celiac disease, in diabetic patients.
Methods: In this study, 182 diabetic patients (52 with typel and 130 with type2 diabetes) were screened for anti-gliadin IgG by indirect immunofluorescence. Age range was 3-29.5 and 42-65 years for type 1 and type 2 diabetes groups.
Results: Anti-gliadin IgG was found in 1.9% and 1.5% of patients with type land type 2 diabetes. In Tehran, 0.02% of healthy blood donors have been reported to be seropositivitive for anti-gliadin IgG.
Conclusion: The prevalence of anti-gliadin seropositivity in type 1 and type 2 diabetics, was respectively 30 and 24 times higher than the general population of Tehran. This concurs with other reports indicating higher occurrence of celiac disease in diabetic populations. The rather low sensitivity and specificity (both around 80%) of the antigliadin antibody test has made it a suboptimal diagnostic test. However, it is quick and inexpensive and can be suitable for screening programs. We recommend the test in all at-risk populations including diabetics. |
|
| کلیدواژههای انگلیسی مقاله |
Diabetes Mellitus – Coeliac disease – Gliadin – Screening – Prevalence |
|
| نویسندگان مقاله |
7851---7852---7853---7854---7855---7856---7857---7858---7859---7860---7861--- |
|
| نشانی اینترنتی |
http://ijdld.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-448&slc_lang=fa&sid=fa |
| فایل مقاله |
فایلی برای مقاله ذخیره نشده است |
| کد مقاله (doi) |
|
| زبان مقاله منتشر شده |
fa |
| موضوعات مقاله منتشر شده |
General |
| نوع مقاله منتشر شده |
Research |
|
|
|
برگشت به:
صفحه اول پایگاه |
نسخه مرتبط |
نشریه مرتبط |
فهرست نشریات
|
