مقدمه: ديابت يکی از مهمترين و شايعترين بيماريهای متابوليک درجهان است. شيوع ديابت درايران 5/4-6% و در جمعيت بالای 30 سال مناطق شهری يزد2/14%گزارش شده است . ميکروآلبومينوری از مدتها قبل از بروز سندرم بالينی نفروپاتی ديابتی به وقوع می‌پيوندد که با تشخيص زودهنگام آن می‌توان با کنترل بهتر قند خون و به‌کاربردن داروهای مهارکننده آنزيم مبدل آنژيوتانسين و کنترل دقيق فشار خون از پيشرفت نفروپاتی ديابتی جلوگيری کرد. باتوجه به شيوع بالای ديابت در يزد و اهميت درمان زودهنگام ميکروآلبومينوری، برآن شديم تا ارتباط ميکروآلبومينوری را با طول مدت ابتلا به ديابت، سن، شاخص توده بدن، تری گليسريد وکلسترول سرم و فشار خون بررسی کنيم.
روشها: مطالعه از نوع توصيفی‌- تحليلی است که به روش مقطعی برروی 288 بيمار ديابتی نوع 2 مراجعه کننده به مرکز تحقيقات ديابت يزد در فاصله سالهای 1382 -1381انجام شده است. بيماران به روش نمونه‌گيری متوالی انتخاب شدند. برای بيماران آزمايش ميکروآلبومينوری انجام شد .
يافته‌ها: در اين مطالعه شيوع ميکروآلبومينوری 2/14% به‌دست آمد ومشخص شدکه بين ميکروآلبومينوری و فشار خون دياستولی (003/0(P = وطول مدت ابتلا به ديابت(001/0(P = ارتباط مستقيم وجود دارد ولی ميکروآلبومينوری با تری‌گليسريد وکلسترول سرم، سن و شاخص توده بدن ارتباط معنی‌داری ندارد.
نتيجه‌گيری: با توجه به نسبت بالای ميکروآلبومينوری، پيشنهاد می‌شود آزمون غربالگری ميکروآلبومينوری برای تمام بيماران ديابتی به‌ويژه افراد با پرفشاری خون ومدت ابتلای طولانی به ديابت انجام شود تا با درمان مناسب آن و با کنترل دقيق فشار خون از پيشرفت نفروپاتی ديابتی جلوگيری گردد.