مقدمه و هدف: نابرابری در سلامت اصطلاحی کلی است که برای نشان دادن اختلاف‌ها، تغييرات و ناهمسانی‌های موجود در دسترسی افراد يا گروه‌ها به سلامت از آن استفاده می‌شود. بی عدالتی در سلامت شامل آن دسته از نابرابری‌هايی است که ناعادلانه بوده و يا به دليل برخی خطاها ايجاد شده است. هدف مطالعۀ حاضر تبيين روش‌های معمول در سنجش نابرابری در سلامت، برای استفادۀ محققان و علاقه‌مندان عدالت در سلامت است.
روش کار: مزايا و محدوديت‌های معمول‌ترين شاخص‌های سنجش نابرابری در سلامت، شامل شاخص‌های شيب نابرابری و نسبی نابرابری، تايل، متوسط تغييرات لگاريتمی، درصد عدم توافق، ضريب جينی، تابع وزنی بهره‌مندی رفاه اجتماعی مطلق و نسبی و همچنين، شاخص تمرکز بررسی شد و بر اساس داده‌های طرح ملی بهره‌مندی از خدمات سلامت در استان مرکزی، مقادير نابرابری محاسبه شد.
نتايج: متوسط بهره‌مندی از خدمات در افراد نيازمند برابر با 4/66% بود و اين شاخص در کوآنتايل‌های اول تا پنجم، به‌ترتيب برابر با 6/57% ، 4/63%، 6/71%، 5/69% و 3/75% به دست آمد. شاخص تمرکز نسبی و ضريب جينی برای بهره‌مندی از خدمات سلامت در استان مرکزی به ترتيب برابر با 053/0 و 0062/0 محاسبه شد.

نتيجه‌گيری: نابرابری در بهره‌مندی از خدمات سلامت در استان مرکزی، بسته به نوع شاخص مورد استفاده، متفاوت است. بين شاخص‌های موجود، شاخص تمرکز می‌تواند به‌عنوان بهترين شاخص برای تعيين اندازه و جهت نابرابری استفاده شود.