استفاده از پوششهای بيوسراميکی بر روی ايمپلنت های دندانی و ارتوپدی در سالهای اخير گسترش يافته است. پوششهای بيوسراميکی چون کلسيم فسفات، هيدروکسی آپاتيت، فلوروآپاتيت و بايوگلاس بر حسب نوع عملکرد مورد نظر و خواص دلخواه انتخاب و به روشهای مختلف بر روی ايمپلنت ها نشانده شدند و نتايج حاصل در آزمونهای آزمايشگاهی و کلينيکی بررسی گرديد. در اين مقاله ضمن اشاره به انواع فصل مشترک بيوسراميک، بافت و نوع تماس بيوسراميک، بافت و بررسی پاسخ آن به ايمپلنت، خواص و ويژگيهای انواع پوششهای بيوسراميکی مصرفی، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته اند و نتايج پژوهشهای کلينيکی در بدن حيوانات و آزمونهای آزمايشگاهی ارائه شده است. پوششهايی چون تری کلسيم فسفات که قابل جذب است، می تواند توسط بافت جايگزين شود. پوشش متخلخل هيدروکسی آپاتيت بر روی فلز ايمپلنت می تواند امکان رشد بافت را فراهم سازد و با تثبيت بيولوژيکی سبب ايجاد پايداری و تثبيت سريعتر ايمپلنت در استخوان اطراف آن گردد و سرعت التيام را تسريع نمايد. پوششهای بايوگلاس نيز می تواند در فصل مشترک ايمپلنت با بافت پيوند برقرار نمايد. بررسيها نشان می دهد که روش پوشش دادن، ترکيب پوشش و ميزان بلورينگی پوشش، عوامل مهمی در کسب نتايج مورد نظر و موفقيت ايمپلنت است.