استئوماتيت آفتی راجعه عبارت است از بروز زخمهای عودکنند‌ه‌ در مخاط دهان بيمارانی که هيچ‌گونه علائمی از بيماريهای ديگر ندارند. نقش سيستم ايمنی و بخصوص سيستم ايمنی هومورال در ايمونوپاتوژنز آفت, مورد توجه محققين بوده است؛ اين مطالعه در زمينه ايمونولوژی اين بيماری با روشی ديگر و حجم نمونه‌ای بيشتر از ساير تحقيقات انجام شده است. هدف از اين مطالعه (مورد – شاهدی) بررسی مقادير ايمونوگلوبولين‌های M,G,A و اجزای C₃ و C₄ کمپلمان و ارتباط بين تغيير فاکتورهای فوق در پاتوژنز آفت راجعه دهان می‌باشد که با استفاده از تکنيک Single Radial Immuno Diffusion در 50 بيمار مبتلا به آفت راجعه از نوع مينور مورد بررسی قرار گرفت و نتايج حاصل با گروه شاهد شامل 50 فرد سالم که از لحاظ سن و جنس با گروه بيمار کاملاً مشابه بودند, مقايسه شد. نتايج اين مقايسه نشانگر‌ موارد زير بود:

  1- ميزان بالاتر مقادير IgA و IgM سرم خون بيماران مبتلا به آفت؛ در حالی که ميزان IgG در دو گروه مشابه بود.

  2- ميزان پايين‌تر مقادير C3 کمپلمان سرم بيماران مبتلا به آفت؛ در حالی که در ميزان C4 تفاوتی مشاهده نشد.

  3- ميزان شاخصهای مورد مطالعه در زنان و مردان تفاوت معنی‌داری نداشت.

  با توجه به نتايج به دست آمده, به نظر می‌رسد واکنش ايمنی هومورال نقش مهمی در بروز زخمهای آفتی و به عبارت ديگر در ايمونوپاتوژنز بيماری آفت داشته باشد که البته اين واکنش احتمالاً متعاقب واکنش ايمنی سلولی به وقوع می‌پيوندد.