مينای دندان محصول نهايی فرايند آملوژنز می باشد که در طی سه مرحله مرتبط با يکديگر تشکيل می گردد. زمانی که وقايع پيچيده سلولی و فيزيکوشيميايی ساخته شدن مينا تحت تاثير عوامل موضعی يا سيستميک قرار گيرد، عمل سلولهای ميناساز به طور دائم يا موقت دچار اختلال می شود و در نتيجه مينا از نظر کمی و کيفی دچار نقص خواهد شد؛ اين نقائص می تواند از تغيير رنگ مختصر مينا تا فقدان کامل آن متفاوت باشد. در اين تحقيق که با هدف بررسی شيوع و مقايسه علل تغيير رنگهای سيستميک در کودکان 7 تا 12 ساله شهر اصفهان (<0.2-03 PPMF-) انجام شده است، 1637 دانش آموز با استفاده از شاخص DDE) Development Defects of Enamel) مورد معاينه قرار گرفتند. طبق نتايج به دست آمده از اين تحقيق 27% کودکان دارای نقص در يک دندان يا بيشتر بودند و دندانهای سانترال فک بالا و پس از آن مولرهای اول بيش از همه مبتلا بودند. سطح باکال بيش از سطح لينگوال و دندانهای فک بالا بيش از فک پايين دچار نقص شده بودند. شيوع هيپوپلازی در دندانهای مولر اول بيش از همه بود و خطوط و لکه های منتشر با حدود نامشخص در دندانهای پرمولر و کانين شيوع بيشتری داشتند.