تهاجم قارچها به بافتهای بدن انسان تقريبا از اوايل سال 1800 ميلادی شناخته شده است و از سال 1900 به بعد گزارشات متعددی از بيماريهای قارچی و عوامل بيماريزای مربوطه، انتشار جغرافيايی و شيوع اين بيماريها وجود دارد. وفور روز افزون بيماريهای قارچی در عصر حاضر و اهميت تشخيصی آنها و نقش اين موجودات در ايجاد بعضی از بيماريهای پوستی، مخاطی و سيستميک موجب شد که در اغلب کشورهای پيشرفته جهان مطالعات و تحقيقات فراوانی پيرامون مسائل ناشناخته اين ارگانيزمها به عمل آيد. در اين بررسی ايمونولوژيک (که در مرکز طبی کودکان بر روی 22 بيمار مبتلا انجام گرديد) بيماران مورد مطالعه در 77% موارد، اختلال در ايمنی با واسطه سلولی رانشان دادند و همچنين 87% بيماران سطح ايمونوگلبولين سرمی طبيعی يا افزايش يافته داشتند که حکايت از بی عيب بودن ايمنی لنفوسيت B می کند و نظر به اينکه هر دو ايمنی لنفوسيت B و T در دفاع عليه کانديدياز دخالت دارند، ايمنی هومورال اجازه ورود کانديدا را از پوست و مخاط به خون و اعضای داخلی نمی دهد.