1385/3/11، جلد ۱۹، شماره ۳، صفحات ۹۱-۹۹

عنوان فارسی مقايسه استحکام باند برشی رزين سرومری به دو نوع آلياژ نجيب و پايه
چکیده فارسی مقاله

زمينه و هدف:  امروزه پليمرها جايگاه بسيار ويژه‌ای را در تمامی رشته‌های دندانپزشکی دارا می‌باشند. با بهبود خواص فيزيکی و مکانيکی رزين‌ها و پيشرفتهای زيادی که در زمينه بهبود باند شيميايی رزين به فلز صورت گرفته، رزين‌های لابراتواری نسل دوم، در شرايط کلينيکی خاص به عنوان ماده ترميم انتخابی، مطرح هستند. برای بهره‌مندی از مزايای سيستم فلز- رزين بايد اين پيوند استحکام قابل قبولی در کلينيک داشته باشد، در غير اين صورت ترميم مقاومتی در دهان نخواهد داشت. مطالعه حاضر با هدف مقايسه استحکام پيوند ماده سرومر تارجيس با دو آلياژ noble (نقره، پالاديوم، طلا) و پايه (نيکل، کروم، بريليوم) و نيز بررسی نقش شوک حرارتی بر روی پيوند تارجيس با آلياژها، به صورت in vitro انجام شد.
روش بررسی: در اين مطالعه تجربی، برای تهيه نمونه‌های يکسان به کمک مولد فلزی نمونه‌های مومی آماده شد و عمليات سيلندرگذاری و ريختگی با آلياژها انجام گرفت. از هر آلياژ 10 نمونه تهيه شد و اتصال تارجيس به نمونه‌های فلزی توسط عامل باندينگ targis link که اسيد بهينه ‌شده اسيد فسفريک است، طبق توصيه کارخانه انجام گرفت. کل نمونه‌ها 24 ساعت در آب C37 نگهداری شدند و نيمی از نمونه‌های هر آلياژ تحت 1000 سيکل حرارتی در دو دمای 5 و 55 درجه سانتيگراد قرار گرفتند. روش آزمايش برای بررسی استحکام باند، تست برشی پلانار بود. نمونه‌ها توسط دستگاه Instron با سرعت mm 5/0 در دقيقه تحت نيرو قرار گرفتند. سپس نيروی برشی از تقسيم نيرو بر سطح مقطع محاسبه گرديد. برای مقايسه ميانگين قدرت باند بين چهار گروه از آناليز واريانس دوطرفه و برای مقايسه ميانگين دو آلياژ از آزمون t استفاده شد. برای تعيين چگونگی تداخل اثر ترموسايکلينگ و نوع آلياژ بر قدرت باند، آزمون من‌ويتنی به کار برده و 05/0p< به عنوان سطح معنی‌داری در نظر گرفته شد.
يافته‌ها: دو گروه آلياژ (نجيب و پايه) بدون در نظر گرفتن شوک، اختلاف معنی‌دار آماری با يکديگر نداشتند (136/0=P)، ولی در دو گروه شوک حرارتی اختلاف معنی‌دار بود (000/0P=). نوع آلياژ و عامل شوک حرارتی دارای اثر متقابل (interaction) بودند، به عبارت ديگر ترکيب آلياژ و شوک دارای اختلاف معنی‌دار بود (003/0=P). در آلياژ نجيب اختلاف ميانگين قدرت باند قبل و بعد از ترموسايکلينگ از نظر آماری معنی‌دار بود (009/0=P)، ولی در آلياژ پايه اختلاف ميانگين قدرت باند قبل و بعد از ترموسايکلينگ معنی‌دار نبود (29/0=P). بيشترين استحکام (09/19 مگاپاسکال) مربوط به گروه Degubond-4 قبل از ترموسايکلينگ يا شوک حرارتی بود. کمترين استحکام (21/8 مگاپاسکال) مربوط به گروه Degubond-4 بعد از شوک حرارتی بود.
نتيجه‌گيری: اين مطالعه نشان داد که ترموسايکلينگ بسته به نوع آلياژ، اثر مشخصی در کاهش قدرت باند دارد. در آلياژ نجيب پس از ترموسايکلينگ قدرت باند کاهش قابل توجهی داشت که با توجه به يکسان‌ بودن نوع رزين و روش آماده‌سازی سطح آلياژها، اين امر مربوط به خواص حرارتی و ترکيبات متفاوت دو آلياژ از نظر توانايی توليد اکسيدهای شرکت‌کننده در باند می‌باشد
.

کلیدواژه‌های فارسی مقاله استحكام باند برشي؛ رزین سرومر،آلیاژ پایه،آلیاژ نجیب (noble)،تارجیس

عنوان انگلیسی Shear bond strength of a ceromer to noble and base metal alloys
چکیده انگلیسی مقاله

Background and Aim: The improvement of the physical and chemical properties of resins as well as great advances achieved in the field of chemical bonding of resin to metal has changed the trend of restorative treatments. Today the second generation of laboratory resins have an important role in the restoration of teeth. The clinical bond strength should be reliable in order to gain successful results. In this study the shear bond strength (SBS) between targis (a ceromer) and two alloys (noble and base metal) was studied and the effect of thermocycling on the bond investigated.

Materials and Methods: In this experimental study, alloys samples were prepared according to the manufacturer. After sandblasting of bonding surfaces with 50µ AI2o3 Targis was bonded to the alloy using Targis I link. All of the samples were placed in 37°C water for a period of 24 hours. Then half of the samples were subjected to 1000 cycles of thermocycling at temperatures of 5°C and 55°C. Planear shear test was used to test the bond strength in the Instron machine with the speed rate of 0.5mm/min. Data were analyzed by SPSS software. Two-way analysis of variance was used to compare the bond strength among the groups. T test was used to compare the alloys. The influence of thermocycling and alloy type on bond strength was studied using Mann Whitney test. P<0.05 was considered as the limit of significance.

Result: The studied alloys did not differ significantly, when the samples were not thermocycled (P=0.136) but after thermocycling a significant difference was observed in SBS of resin to different alloys (P=000.1). Thermal stress and alloy type had significant interaction, with regard to shear bond strength (P=0.003). There was a significant difference in SBS before and after thermocycling in noble alloys (P=0.009), but this was not true in base metals (P=0.29). Maximum SBS (19.09 Mpa) belonged to Degubond 4, before thermocycling. Minimum SBS (8.21 Mpa) was seen in Degubond 4 after thermocycling.

Conclusion: The effect of thermocycling in reducing bond strength of resin to metal depends on the type of alloy. The noble metal studied is significantly affected by thermal tensions.

کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله Shear bond strength; Ceromer; Noble Alloys,Base Metal Alloy. I,Targis

نویسندگان مقاله 16128---16129---

نشانی اینترنتی http://jdm.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-266&slc_lang=fa&sid=fa
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده general
نوع مقاله منتشر شده Research
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات