شايعترين نقص ايمنی، کمبود انتخابی IgA می باشد که در بين نژادها و اقوام مختلف شيوعی بين يک چهارصدم تا يک دو هزارم دارد. چون IgA نقش مهمی در محافظت از مخاط از جمله بافت دهان برعهده دارد، انتظار می رود کمبود آن سبب بروز تظاهرات دهانی گردد. مطالعات گذشته نتايج ضد و نقيضی را در اين مورد گزارش کرده اند. اين مطالعه با بررسی ضايعات دهان و دندان و شيوع آنها در اين بيماران بدنبال يافتن ضايعه دهانی خاص به عنوان راهنمای شناسايی بيماران مبتلا به نقص انتخابی IgA می باشد تا متخصصين دهان و دندان بتوانند اين بيماران را قبل از بروز عوارض زودرس و ديررس بيماری شناسايی کنند. دراين بررسی تعداد يازده بيمار مبتلا به نقص انتخابی IgA (با IgA سرمی کمتر از mg/d 10) انتخاب شدند و با يازده فرد سالم که از نظر سن و جنس همسان بودند، مقايسه گرديدند. سن افراد مورد مطالعه بين سه تا هجده سال و هر گروه شامل پنج دختر و شش پسر بود. معاينات دهانی شامل ثبت تعداد دندانهای پوسيده، پر شده و از دست رفته، وضعيت پريودنشيوم، ميزان تجمع پلاک ميکروبی و ضايعات موجود در مخاط دهان و سرعت ترشح بزاق بود. مقادير ايمونوگلوبولين های بزاق و قطعه ترشحی در هر دو گروه به روش ELISA) Enzyme-linked Immunosorbent Assay) و ايمونوگلوبولين های سرمی به روش SRID) Single Radial Immunodiffusion) مورد سنجش قرار گرفتند. IgA سرمی بيماران در 100% موارد کمتر از mg/dl 10 و از نظر ساير ايمونوگلوبولين های سرمی طبيعی بودند؛ همچنين در نه يازدهم از بيماران SIgA وجود نداشت در حالی که در دو يازدهم آنها مقدار کمتر از نصف گروه سالم هم سن و هم جنس خود SIgA داشتند. ميزان قطعه ترشحی و SIgM بزاق بيماران با کمبود انتخابی IgA در مقايسه با افراد سالم افزايش يافته بود که از نظر آماری اين اختلاف معنی دار می باشد. در مطالعه حاضر هيچگونه تفاوتی در تظاهرات دهانی اعم از ميزان بالای تجمع پلاک ميکروبی، ميزان بالای پوسيدگی، وجود بيماريهای پريودنشيم و زخمها و عفونتهای مخاط دهان بين دو گروه مشاهده نشد. اين مطلب می تواند به دليل افزايش جبرانی SIgM و يا مساعدت عوامل دفاعی غيرايمونولوژيک بزاق و يا ساير سيستمهای ايمنی نظير فاگوسيتوز و ايمنی سلولی باشد؛ بنابراين بيماران دارای کمبود انتخابی IgA فاقد تظاهرات دهانی به عنوان يک راهنمای شناسايی برای اين بيماری می باشند.