همانگونه که در مقاله قبلی نيز اشاره شده است تحقيقات بسياری در زمينه بهبود عملکرد و بهينه نمودن طول مدت دوام رستوريشن های چسبنده به انجام رسيده است. هدف از تمامی اين تحقيقات در تمامی موارد بهبود مکانيزم گير رستوريشن های چسبنده بوده و سعی وافری به عمل آمده تا با استفاده از روشهای مختلف آماده سازی سطح فلز يا از طريق بالا بردن قدرت پيوند بين عناصر مختلف درگير در مکانيزم، ايجاد گير پروتزهای از اين نوع، به اين مهم دست يابند. آنچه مسلم است تا زمانی که تمامی عوامل دخيل در پيوند (Adhesion) بخوبی شناخته نشوند و درک صحيحی از مکانيزم بروز شکست در هر يک از اين عوامل حاصل نگردد، نمی توان از مطالبی چون «قدرت بالای پيوند» يا «دوام رستوريشن» برداشت مناسبی نمود و بايد اذعان کرد که متاسفانه عدم شناخت صحيح از عواملی چون اصل دخيل در ايجاد پيوند و مشکلات لاينفک مربوط به آن، همواره سبب بروز شبهه ها و در بسياری از موارد اشتباه در ارزيابی صحيح از آنچه موفقيت يا عدم موفقيت خوانده می شود، می گردد. آنچه در بدو امر و در مورد رستوريشن های چسبنده حائز اهميت بسياری است اين است که با وجود تحقيقات لابراتواری مفصل و با وجود مشاهدات لابراتوری که مويد استحکام گير بسيار بيشتر اين رستوريشن ها حتی در مقايسه با Full Crown معمولی می باشد، آنچه در کلينيک در مورد اين رستوريشن ها بيشتر به چشم می خورد درصد وقوع بالای «شکست» در مورد آنها می باشد. هدف از ارائه قسمت دوم اين مقاله بررسی کلی عوامل موثر در موفقيت و عدم موفقيت اين رستوريشنها می باشد و در اين راستا مفاهيم اصلی چون «عوامل دخيل در پيوند» يک مکانيزم شکست در مواد چسبنده به تفصيل مورد بحث و بررسی قرار خواهند گرفت. در پايان و با توجه به بررسی مقالات انجام شده اساس بيومکانيک روش جديدی در آماده سازی سطح فلز شرح داده خواهد شد.