نزديک به سه دهه از معرفی رستوريشنهای چسبنده به دندانپزشکی می گذرد و به جرات می توان گفت که اين رستوريشن از زمان معرفی، فراز و نشيب زيادی را تا رسيدن به آنچه که امروز در دسترس ما قرار دارد طی کرده است. آنچه که در بدو معرفی اين رستوريشن بيش از همه به آن تکيه می شد، استحکام با دوام دراز مدت تخمينی اين رستوريشنها بود که به مرور با انجام تحقيقات مفصل کلينيکی و لابراتواری پرده از بسياری از مشکلات طبيعی اين رستوريشن برداشته شده و همگان پی به نقاط ضعف و قوت آن برده اند. با اين وجود بسياری از مسائل مربوط به پيوند با دندان هنوز هم در پرده ای از ابهام قرار دارند که تحقيقات وسيعی در رابطه با آنها و با تکيه بر اصول بيومکانيک حفره دهان به انجام می رسد. هدف از اين مقاله ارايه روش جديدی در آماده سازی سطح فلز جهت پيوند با دندان بوده که در قسمت اول آن سير تحقيقات انجام گرفته به تفصيل مورد بحث و بررسی قرار گرفته و در دو قسمت بعدی به ترتيب به سير تکامل تدوين کاربرد روش جديد و اصول تئوريک حاکم بر آن و در نهايت گزارشی 7 ساله از موارد کلينيکی انجام شده با اين روش اشاره می گردد.